Deze zijn voor mensen op het internet met rare nicknames.
bloempjuu
Net zoals de bomen in het bod en tussen de paden,
maar kleiner en net zoals de mossen en de fungi,
even complex, maar schoner van aard.
Niemand verlangt niets, tenzij uw geur en uw kleur,
zelfs de winter laat u staan, zelfs de herfst laat u gaan.
Ik zou alles doen om bij u te zijn en u te bevrijden,
ontdoen van uw wortels.
Ontslaan van de de mens.
Ik zou mij ontmensen en u beschermen
als was ik de vier elementen,
en nadien zou ik u weder planten
- vanuit de grond van mijn hart -
in de grond van mijn hart.
APPELTAART
Ik durf geen oven meer te openen,
bang voor verblinding.
Maar naarstig gericht op verbinding
en chemie.
Ik hoop dat gij heelhuids
en wonderschoon tevoren komt.
Ik zal blij zijn als alles voorbij is,
geen zwarte randen aan mijn dromen
en geen slappe bodems in mijn nachtmerries.
Ik zal blij zijn als wij samen zijn
en wij zullen samen blij zijn
als wij samen zijn.
Ik wil u opwarmen op allerlei wijzen
en op allerlei manieren,
maar ik wil u niet in stukken snijden.
Ik zal u niet delen
Gij zijt voor mij.
ikkewie
Alles is donker en niets zegt iets.
Wie zijn wij? Wat doen wij?
Wie ben ik? Wie zijt gij?
Alles is duister en niets spreekt.
Ook al, ook al, en hoewel
geen idee en geen gedacht,
maar gij zijt er.
Wie is er?
Ik wil u kennen. Wie wil ik kennen?
Ik? Wie? Kennen?
Mijn pen is een vraagteken.
Mijn pen bestaat niet.
Ik kan nergens naartoe en niets kan ik raken.
Gij kunt mij vergezellen,
omhuld in klederdracht nooit gezien.
En wij zullen vertrouwen op Plato,
en ik zal uw Idee bij mij dragen,
tot ik het mij herinner,
tot iemand mij eraan herinnert.
Kaatz' stokstaartje
Nooit had ik of iemand naast mij
of zelfs iemand boven, nooit,
gedacht dat mij of iemand naast
of boven mij, zoiets over zou komen.
Gij rent en rent en gij staat stil zo gauw.
Zo snel.
Ik strek mijn nek en gij kijkt mij aan
met ogen zo groot als ogen normaal zijn.
Maar van een mooiere natuur
dan ogen normaal zijn.
En gij rekt uit naar mij en ik naar u maar gij zijt bang
en ik ben uitgeput.
Gij rent mij toewaarts en ik ren niet want ik kan niet
en gij verbindt ons.
Uw dynamiek, lang en teder,
statisch, op zoek en zelfzeker.
Zoekt mij… Zoekt mij…
Hakuna.
Martijn VDD
Ich weet niet goed wat ik moet denken,
mijn brein is volledig opgelost.
Opgelost als een zestiende noot,
een re kruis, in Mozart's magnum opus.
Ich mis och,
Martinus Primus Irresistabilis.
Ich wou dat iedereen samen kon zijn.
En dat gij als favoriet uit de bus zou komen.
En iedereen zou het u gunnen.
En dan toont gij uw kunnen en uw kennis.
Het zal niet lang meer duren.
Ich ga och geen liefdeslied schrijven,
gewoon omdat ge erom vroeg,
omdat ge er één nodig hebt.
Gij zult zelf wel vinden wat ge wilt
gij zult zelf wel zingen als ge wilt.
25-08-2010
22-08-2010
Getiteld: 07/11/2008
ZEVEN NOVEMBER TWEEDUIZEND EN ACHT
"Regret", comes to my mind.
Dagen en jaren en ook maanden streken voort
en mijn geheugen bleef hangen en hangen
en hangen.
Niets speciaals, voor haar noch voor de rest
(de rest die even weg was) en ook niet voor mij
(ik die mijn hart kwijt was).
Maar eens (en sinds) mijn leven terugkwam
op die dag en op dat moment (of langer),
vloek ik tweemaal daags.
Als ik opsta is het nog steeds alleen, en
soms (eens in de maand) denk ik dan na.
En mijn hart breekt.
Als ik neerdaal is het nog steeds te laat, en
soms (vaker dan gewenst) denk ik dan.
En mijn hart breekt.
Als ik wakker ben deert niks me, noch als ik slaap.
Maar ik had anders kunnen zijn en anders doen.
Of zij had anders kunnen doen.
Elke avond denk ik na maar kan ik niets bedenken.
I can only regret.
----------------------------------------------------------
Al eeuwen geleden dat ik nog eens iets in de aard van dichtkunst heb geschreven. Er is iets gebeurd op 7 november 2008 (eigenlijk op 8 november 2008) dat nooit gebeurd is en waarschijnlijk nooit gebeurd zou zijn maar ge kunt nooit weten.
En mijn hart is vol. Er kan niets meer bij.
"Regret", comes to my mind.
Dagen en jaren en ook maanden streken voort
en mijn geheugen bleef hangen en hangen
en hangen.
Niets speciaals, voor haar noch voor de rest
(de rest die even weg was) en ook niet voor mij
(ik die mijn hart kwijt was).
Maar eens (en sinds) mijn leven terugkwam
op die dag en op dat moment (of langer),
vloek ik tweemaal daags.
Als ik opsta is het nog steeds alleen, en
soms (eens in de maand) denk ik dan na.
En mijn hart breekt.
Als ik neerdaal is het nog steeds te laat, en
soms (vaker dan gewenst) denk ik dan.
En mijn hart breekt.
Als ik wakker ben deert niks me, noch als ik slaap.
Maar ik had anders kunnen zijn en anders doen.
Of zij had anders kunnen doen.
Elke avond denk ik na maar kan ik niets bedenken.
I can only regret.
----------------------------------------------------------
Al eeuwen geleden dat ik nog eens iets in de aard van dichtkunst heb geschreven. Er is iets gebeurd op 7 november 2008 (eigenlijk op 8 november 2008) dat nooit gebeurd is en waarschijnlijk nooit gebeurd zou zijn maar ge kunt nooit weten.
En mijn hart is vol. Er kan niets meer bij.
27-01-2010
Poemata
what the hell, I don't do this anymore.
POEM 1
Impatiently I crossed the misty street,
Genuinely searching for your air.
Embarrassed every single time we’d meet
Unless you came to comprehend my care.
Esteem was never my best friend in life,
Nor dare or guts, so I am stuck to pain.
Still soon I hope that after a while -with strife-
I’ll pass this stage, not live this life in vain.
Gratuitous stabs at feelings from my heart,
Endured by getting stronger and harder now,
Unravel complications from the start:
Essential problems that kept me from thou.
Now I drink myself to sleep for good.
So maybe later on you’ll know you could…
Dit is een acrostichon (K GEUENS met K=I)/iambische pentameter/shakespeariaans sonnet met volta en rijmschema. Het was een 1/1,5 waard, which I like. -0,5 dankzij de 3de strofe, wat ik begrijp want die is wat vreemd.
----------------------------------------------------------
Ik zweer niet meer aan oude waarden,
mijn hoofd onderkoeld.
Een messcherp gedreun vervliegt me net,
geen kant is vrij.
Het gevang is mijn verrijking hier,
en alles hangt eraan.
Ik ontken de slachtoffers in deze zaak,
ik ontken hem.
En ik kan niet meer fluiten,
niet als de vogels, daarbuiten.
En ik kan niet meer rechtstaan,
om geen ene reden, welteverstaan.
En ik kan niet meer dichten,
tenzij als die domme wichten.
Ik kan enkel nog rijmen,
maar zelfs dat lukt niet zo goed.
----------------------------------------------------------
"Langzaam" is geen woord niet meer,
geen allegorie van het lachbare.
De buurt is dicht, mijn pen is weg.
Er is geen aandacht voor het ander.
Amper genoeg gerief voor mij:
het licht is uit, mijn pen is weg.
Geen grafiet is goed genoeg,
als ware het wonderbaarder dan
eender welk substituut. Sorry.
Geen boek beschrijft het beter - en zelfs het leven zelf is wrang.
De inkt is nimmer gestreken - en mijn pen vormt plots een plan.
----------------------------------------------------------
Gevonden: plezier,
om geluk te brengen ter aller mensen en te lachen,
aanzienlijk aantal krieken eten, spelen met gedachten,
alles te vergeten, daarom, ook alles eens te wagen,
en nadien jou niets meer te hoeven vragen.
Dit was een deel van iets. I love life.
POEM 1
Impatiently I crossed the misty street,
Genuinely searching for your air.
Embarrassed every single time we’d meet
Unless you came to comprehend my care.
Esteem was never my best friend in life,
Nor dare or guts, so I am stuck to pain.
Still soon I hope that after a while -with strife-
I’ll pass this stage, not live this life in vain.
Gratuitous stabs at feelings from my heart,
Endured by getting stronger and harder now,
Unravel complications from the start:
Essential problems that kept me from thou.
Now I drink myself to sleep for good.
So maybe later on you’ll know you could…
Dit is een acrostichon (K GEUENS met K=I)/iambische pentameter/shakespeariaans sonnet met volta en rijmschema. Het was een 1/1,5 waard, which I like. -0,5 dankzij de 3de strofe, wat ik begrijp want die is wat vreemd.
----------------------------------------------------------
Ik zweer niet meer aan oude waarden,
mijn hoofd onderkoeld.
Een messcherp gedreun vervliegt me net,
geen kant is vrij.
Het gevang is mijn verrijking hier,
en alles hangt eraan.
Ik ontken de slachtoffers in deze zaak,
ik ontken hem.
En ik kan niet meer fluiten,
niet als de vogels, daarbuiten.
En ik kan niet meer rechtstaan,
om geen ene reden, welteverstaan.
En ik kan niet meer dichten,
tenzij als die domme wichten.
Ik kan enkel nog rijmen,
maar zelfs dat lukt niet zo goed.
----------------------------------------------------------
"Langzaam" is geen woord niet meer,
geen allegorie van het lachbare.
De buurt is dicht, mijn pen is weg.
Er is geen aandacht voor het ander.
Amper genoeg gerief voor mij:
het licht is uit, mijn pen is weg.
Geen grafiet is goed genoeg,
als ware het wonderbaarder dan
eender welk substituut. Sorry.
Geen boek beschrijft het beter - en zelfs het leven zelf is wrang.
De inkt is nimmer gestreken - en mijn pen vormt plots een plan.
----------------------------------------------------------
Gevonden: plezier,
om geluk te brengen ter aller mensen en te lachen,
aanzienlijk aantal krieken eten, spelen met gedachten,
alles te vergeten, daarom, ook alles eens te wagen,
en nadien jou niets meer te hoeven vragen.
Dit was een deel van iets. I love life.
24-02-2009
De laetitia et culpa universa (revisited)
Gewoon, omdat ik zin had in nen update…
Voor mijn leven, anno momenteel
Ik ben niet waarlijk bang,
doch geschrokken, aangetast en plausibel
ben ik geraakt, ergens oppervlakkig,
zoals in mijn huid, of mijn hart,
bijvoorbeeld.
Overtuigd van alle zekerheden
waar er geen besluitsel over bestaat,
noch gegeven, noch gevraagd,
en ook niet van pakweg
mijnerzijde.
De kern is mij onbekend,
maar de schil houdt mij steevast vast,
en, alsof ik ooit los zou geraken,
blijft in mijn handpalm gebrand,
probleemloos.
(21/01/2009)
In Amore, Pro Amando
25 centimeter tussen haar hart en het mijne,
iets minder tussen mijn brein en het hart.
Absence makes the heart grow fonder,
distance screws it up.
Een halve draai in negatieve richting
en ik loop er achterna.
De bedoeling in niet meer eigentijds,
des te meer eigenwijs,
andermaal.
Er zijn woorden tekort voor het aantal beelden,
en de beelden zijn te talrijk om te plaatsen.
Er zijn geen diafragma’s
met diameters
van 25 centimeters.
Ik heb 4 ogen, maar 2 ervan zijn teveel,
een auto-filter voor bedenkzaamheid.
(25/01/2009)
Aucune idée, no way
Als er nog iemand hier leeft met een mode de suivre,
eventueel een jeu de mode,
gelieve voorheen te treden.
Ik zit vast in filosofie met een je ne sais quoi,
niet voorzien op een flux de bouche,
of eender welk soort gedachtengoed.
Mijn moments de vivre zijn afgenomen
maar ik krijg genoeg envie d’échappe,
tegenover zekere questions d’éléments.
Dawson was werkelijk niets
in vergelijking met mijn
eindeloze evolutie.
(30/01/2009)
Wat gaat gij eraan doen, huh?
Is er soms iets dat niemand weten mag,
maar iedereen precieselijk schijnt te hebben gekend?
Of is er vaak dat éne dat ik weet,
waarvan niemand het bestaan zal ontkennen,
maar ook niemand durft te bevestigen?
Alleszins niet zonder grimmige lach
of, hetzij door vriendschap hetzij door geluk,
niet zonder glimmige lach.
Geef ik om iets dat niemand weet,
tenzij gij het zijt?
Geef ik om u, terwijl niemand weet
dat gij het zijt?
Ik blijf proper bij mijn leest,
maar mijn leest zint op avontuur.
Ik wil geen schoeisel meer maken,
ik wil een passie vervaardigen.
Ik wil de lente in u voelen.
(20/03/2009)
Rien ne vois plus
We zitten in een era waar ik geen 2 keer meer nadenk,
maar als het me gevraagd wordt, ik wel 3 keer overpeins.
De situaties lopen nagenoeg allen in het 100
en de kilometers blijven bij 7 mijl hangen.
Het toerental van de lucht kent hier geen einde,
alleszins niet in de verzameling erbijzijnde.
De geur van het rood samen met het blauwe,
mijns aanbliks,
volgt elke windstreek en zonnestreek,
ook al was er geen aan te duiden.
Ook al kruis ik, ook al haal ik in,
ook al verleen ik onmenselijk veel voorrang,
ik krijg steeds weer een zeshoek voor mijn neus, voor mijn borst.
Haar spiegels werken niet, en de mijne
zijn reeds half aan het afbreken.
Net genoeg om te kunnen zien, net te weinig om te kijken.
We zullen met 2, 1 ende 1 apart,
verder ende voorts,
met 2 apart vergaan.
(20/03/2009)
Dit kan niet.
Er is van nergens af meer te volgen,
en ik kan het ook niet,
wat er gebeurt en gebeurde.
Want wat gij deed was wat ik doe,
maar het doel was,
jammer genoeg,
alles behalve eenduidig, of te volgen.
Mijn liefde hangt af van u,
als ge dat nog niet wist,
en mijn leven is veel mooier nu.
Mijn leven hangt aan een draadje,
nochtans sterk genoeg,
maar door u ben ik mijnen draad kwijt.
Het was en is geenszins uw schuld,
meer nog,
ik zou u willen feliciteren.
Ik wil u bedanken voor u,
voor uw schoonheid,
voor uw oprechtheid,
voor alles wat maar positief kan zijn.
Ik zou u willen proficiat wensen,
niet omdat ge ouder wordt,
nee,
omdat ge er soms zijt.
(02/04/2009)
****
Gij zit aan mij vast, aan mijn cellen,
alsof gij een parasiet waart.
En ik voel geenszins een symbiose
die u tot aanhang maant.
Gij gaat af en aan, maar zonder knop.
Gij zet mij in vervoering.
En ik weet niet eens of ik dit aankan,
maar ik heb weldegelijk goesting.
Alles aan u is ambigu voor mij, overal
- ik verzin zelfs woorden voor u.
En was ik een geleerde oude man,
ik gebruikte de conjunctief voor u.
Ik kan u mijn gevoelens niet toeschrijven
want de nomenclatuur ontbreekt.
En ik kan u niet omgeven (met mijn hart)
omdat uw zijde is omgekeerd.
Ik ben u dankbaar en heb u nooit verloren;
ik heb u nooit gehad.
(17/07/2009)
Voor mijn leven, anno momenteel
Ik ben niet waarlijk bang,
doch geschrokken, aangetast en plausibel
ben ik geraakt, ergens oppervlakkig,
zoals in mijn huid, of mijn hart,
bijvoorbeeld.
Overtuigd van alle zekerheden
waar er geen besluitsel over bestaat,
noch gegeven, noch gevraagd,
en ook niet van pakweg
mijnerzijde.
De kern is mij onbekend,
maar de schil houdt mij steevast vast,
en, alsof ik ooit los zou geraken,
blijft in mijn handpalm gebrand,
probleemloos.
(21/01/2009)
In Amore, Pro Amando
25 centimeter tussen haar hart en het mijne,
iets minder tussen mijn brein en het hart.
Absence makes the heart grow fonder,
distance screws it up.
Een halve draai in negatieve richting
en ik loop er achterna.
De bedoeling in niet meer eigentijds,
des te meer eigenwijs,
andermaal.
Er zijn woorden tekort voor het aantal beelden,
en de beelden zijn te talrijk om te plaatsen.
Er zijn geen diafragma’s
met diameters
van 25 centimeters.
Ik heb 4 ogen, maar 2 ervan zijn teveel,
een auto-filter voor bedenkzaamheid.
(25/01/2009)
Aucune idée, no way
Als er nog iemand hier leeft met een mode de suivre,
eventueel een jeu de mode,
gelieve voorheen te treden.
Ik zit vast in filosofie met een je ne sais quoi,
niet voorzien op een flux de bouche,
of eender welk soort gedachtengoed.
Mijn moments de vivre zijn afgenomen
maar ik krijg genoeg envie d’échappe,
tegenover zekere questions d’éléments.
Dawson was werkelijk niets
in vergelijking met mijn
eindeloze evolutie.
(30/01/2009)
Wat gaat gij eraan doen, huh?
Is er soms iets dat niemand weten mag,
maar iedereen precieselijk schijnt te hebben gekend?
Of is er vaak dat éne dat ik weet,
waarvan niemand het bestaan zal ontkennen,
maar ook niemand durft te bevestigen?
Alleszins niet zonder grimmige lach
of, hetzij door vriendschap hetzij door geluk,
niet zonder glimmige lach.
Geef ik om iets dat niemand weet,
tenzij gij het zijt?
Geef ik om u, terwijl niemand weet
dat gij het zijt?
Ik blijf proper bij mijn leest,
maar mijn leest zint op avontuur.
Ik wil geen schoeisel meer maken,
ik wil een passie vervaardigen.
Ik wil de lente in u voelen.
(20/03/2009)
Rien ne vois plus
We zitten in een era waar ik geen 2 keer meer nadenk,
maar als het me gevraagd wordt, ik wel 3 keer overpeins.
De situaties lopen nagenoeg allen in het 100
en de kilometers blijven bij 7 mijl hangen.
Het toerental van de lucht kent hier geen einde,
alleszins niet in de verzameling erbijzijnde.
De geur van het rood samen met het blauwe,
mijns aanbliks,
volgt elke windstreek en zonnestreek,
ook al was er geen aan te duiden.
Ook al kruis ik, ook al haal ik in,
ook al verleen ik onmenselijk veel voorrang,
ik krijg steeds weer een zeshoek voor mijn neus, voor mijn borst.
Haar spiegels werken niet, en de mijne
zijn reeds half aan het afbreken.
Net genoeg om te kunnen zien, net te weinig om te kijken.
We zullen met 2, 1 ende 1 apart,
verder ende voorts,
met 2 apart vergaan.
(20/03/2009)
Dit kan niet.
Er is van nergens af meer te volgen,
en ik kan het ook niet,
wat er gebeurt en gebeurde.
Want wat gij deed was wat ik doe,
maar het doel was,
jammer genoeg,
alles behalve eenduidig, of te volgen.
Mijn liefde hangt af van u,
als ge dat nog niet wist,
en mijn leven is veel mooier nu.
Mijn leven hangt aan een draadje,
nochtans sterk genoeg,
maar door u ben ik mijnen draad kwijt.
Het was en is geenszins uw schuld,
meer nog,
ik zou u willen feliciteren.
Ik wil u bedanken voor u,
voor uw schoonheid,
voor uw oprechtheid,
voor alles wat maar positief kan zijn.
Ik zou u willen proficiat wensen,
niet omdat ge ouder wordt,
nee,
omdat ge er soms zijt.
(02/04/2009)
****
Gij zit aan mij vast, aan mijn cellen,
alsof gij een parasiet waart.
En ik voel geenszins een symbiose
die u tot aanhang maant.
Gij gaat af en aan, maar zonder knop.
Gij zet mij in vervoering.
En ik weet niet eens of ik dit aankan,
maar ik heb weldegelijk goesting.
Alles aan u is ambigu voor mij, overal
- ik verzin zelfs woorden voor u.
En was ik een geleerde oude man,
ik gebruikte de conjunctief voor u.
Ik kan u mijn gevoelens niet toeschrijven
want de nomenclatuur ontbreekt.
En ik kan u niet omgeven (met mijn hart)
omdat uw zijde is omgekeerd.
Ik ben u dankbaar en heb u nooit verloren;
ik heb u nooit gehad.
(17/07/2009)
14-01-2009
WHAT'S THIS EMOTION? - poetae dictis
NOTA: Januari, van 01/01/2009 tot 13/01/2009
----------------------------------------------------------
01/01/2009: NEW YEAR’S DAY EDITION
Loos. Wat een vreemd woord, maar wat passend ook. Ledig, het is de moeite.
Ik stel voor, om niets meer te doen, dan wat ge al deed, alleszins evenveel,
misschien meer, en misschien beter, misschien ouder en misschien
liever. Misschien wat lozer, maar met evenveel leven als ervoor, evenveel.
02/01/2009:
Ik geloof niet in dingen die dingen betekenen, want ze bestaan nooit,
komen nooit uit. Ze betekenen niets voor mij, dan het feit er te zijn, eventueel
voor mij, al is dat dubieus. Twijfel is een nieuw stopwoordje, jammerlijk.
Misschien. Misschien niet. Dat weet ik niet. Of weet ik dat wel? Geen idee.
03/01/2009:
De meeste overspelingen, van monopolies tot woorden, van driften tot
pakweg zinnen -wat geef ik erom?-, die zijn al bezet, door pakweg iedereen.
Buiten dozen en voorbij horizons en verticalen –ook al liggen die vlakbij
en ook al zijn er geen grenzen getekend- is ons doel, daar ligt ons eind.
04/01/2009:
Perfect in het imperfecte, alsof de wereld op instorten staat, maar
de stukadoor staat al gereed, en er zijn genoeg steunbalken. Alsof ik
nog even niet moet denken, alsof ik, ik, nog even niet moet bestaan
zoals ik dat doe, alsof ik jullie nog even kan verafschuwen, oppervlakkig.
05/01/2009:
Hupsakee –mocht dat een bestaand woord zijn-, daar staat ge weer. Ik kan niet.
Mijn blik afweren, mijn gedachte verdringen, mijn bloedsdoorloop kan ik
niet manipuleren. Hoezeer ik het ook zou willen, maar integendelen:
ik wil het niet, noch wil niemand het. Gods gevoelens zijn geen gewone gift.
06/01/2009: EPIPHANY EDITION
Soms is schoonheid enkel een aanwezigheid, af en toe is de afwezigheid
ook de moeite. Van tijd tot tijd zijn door hemels creaturen geschapen
gelaatssculptuurkerven het waard om 10 kilometer tegen min 10 per uur
en aan dezelfde temperatuur te doortrappen, doortrapt als we zijn.
07/01/2009:
’t Is maar nog maar een kwestie van gevoelswaarde, en dewelke hechtbaar is,
zowel qua stoom, water of ijs, als passie, liefde en verliefdheid, of een beetje
verliefde. Het stroomt binnen in een wereld van alleen mij, een groep
zonder anderen, zelfs ik niet meer na een tijd. Een nul-groep of twee.
08/01/2009:
Ik zou er nog alles voor doen om erdoor te geraken, maar misschien
moet ik er gewoon proberen over te geraken. Alsof het een berg is, gemaakt
van massief diamant, en ik heb geen diamantslijper bij, nog een ladder.
Soms moet ge klimmen om te winnen, vechten om verder te blijven gaan.
09/01/2009:
Sommige dingen zijn minder glansrijk, zoals roest of koper in de regen,
minder geslaagd of meer kans op neerslag. Een neerdaling gebeurt altijd,
maar de kunst om die te ontwijken is veel specifieker dan eender welke.
Men behoort op te halen wat verspreid ligt en te verzamelen tot zichzelf.
10/01/2009:
Het regent nog niet, maar de wolken zitten hier alleszins niet ver vandaan.
Ik ben verkocht maar nog zonder contract, terwijl anderen zich verkopen,
niemand weet waarom. Echt niemand. Moodswings krijgen een regelmaat,
maar dat is eerder een polka of een tango van mijn gemoed. Echt niemand.
11/01/2009:
Als er nog iets meer dan het meest bestaat, vertel het mij dan, dan blijf ik weg.
Weg van daar. Redenen onbekend, en vast ook onteireikend.Waarom zou ik
mij nog inzetten, als niemand anders het doet? Mensen, ze zijn ook maar
pakweg hypocriete kuthoeren, om het een mooie beeldspraak mee te geven.
12/01/2009:
Talk is cheap, zo schijnt het maar steeds meer. A-lles is zo belachelijkerwijze
in het belachelijke getrokken, dat het belachelijk wordt. Of belangrijk,
geen idee welk woord past. Schrappen, alstublieft, als ge vindt dat het niet past.
Zieren, moeren, ballen, reten, zakken, iets; dat zijn dingen die niet passen.
13/01/2009: FINAL EDITION
Eigenlijk is dit wel immens, qua grote grootte en ruime ruimte, eigenlijk
kunnen wij alles wel aan, als wij willen, eigenlijk hoeft niets meer, maar toch…
Eigenlijk verandert er nooit iets, het blijft hetzelfde voor altijd, echt altijd,
maar er komt nog iets bij, of er breekt iets af, of er breekt iets. Er kunnen
altijd dingen breken, zoals een 5de wiel aan een wagen, maar dat maakt niet uit.
----------------------------------------------------------
Zo. Dat was het.
----------------------------------------------------------
01/01/2009: NEW YEAR’S DAY EDITION
Loos. Wat een vreemd woord, maar wat passend ook. Ledig, het is de moeite.
Ik stel voor, om niets meer te doen, dan wat ge al deed, alleszins evenveel,
misschien meer, en misschien beter, misschien ouder en misschien
liever. Misschien wat lozer, maar met evenveel leven als ervoor, evenveel.
02/01/2009:
Ik geloof niet in dingen die dingen betekenen, want ze bestaan nooit,
komen nooit uit. Ze betekenen niets voor mij, dan het feit er te zijn, eventueel
voor mij, al is dat dubieus. Twijfel is een nieuw stopwoordje, jammerlijk.
Misschien. Misschien niet. Dat weet ik niet. Of weet ik dat wel? Geen idee.
03/01/2009:
De meeste overspelingen, van monopolies tot woorden, van driften tot
pakweg zinnen -wat geef ik erom?-, die zijn al bezet, door pakweg iedereen.
Buiten dozen en voorbij horizons en verticalen –ook al liggen die vlakbij
en ook al zijn er geen grenzen getekend- is ons doel, daar ligt ons eind.
04/01/2009:
Perfect in het imperfecte, alsof de wereld op instorten staat, maar
de stukadoor staat al gereed, en er zijn genoeg steunbalken. Alsof ik
nog even niet moet denken, alsof ik, ik, nog even niet moet bestaan
zoals ik dat doe, alsof ik jullie nog even kan verafschuwen, oppervlakkig.
05/01/2009:
Hupsakee –mocht dat een bestaand woord zijn-, daar staat ge weer. Ik kan niet.
Mijn blik afweren, mijn gedachte verdringen, mijn bloedsdoorloop kan ik
niet manipuleren. Hoezeer ik het ook zou willen, maar integendelen:
ik wil het niet, noch wil niemand het. Gods gevoelens zijn geen gewone gift.
06/01/2009: EPIPHANY EDITION
Soms is schoonheid enkel een aanwezigheid, af en toe is de afwezigheid
ook de moeite. Van tijd tot tijd zijn door hemels creaturen geschapen
gelaatssculptuurkerven het waard om 10 kilometer tegen min 10 per uur
en aan dezelfde temperatuur te doortrappen, doortrapt als we zijn.
07/01/2009:
’t Is maar nog maar een kwestie van gevoelswaarde, en dewelke hechtbaar is,
zowel qua stoom, water of ijs, als passie, liefde en verliefdheid, of een beetje
verliefde. Het stroomt binnen in een wereld van alleen mij, een groep
zonder anderen, zelfs ik niet meer na een tijd. Een nul-groep of twee.
08/01/2009:
Ik zou er nog alles voor doen om erdoor te geraken, maar misschien
moet ik er gewoon proberen over te geraken. Alsof het een berg is, gemaakt
van massief diamant, en ik heb geen diamantslijper bij, nog een ladder.
Soms moet ge klimmen om te winnen, vechten om verder te blijven gaan.
09/01/2009:
Sommige dingen zijn minder glansrijk, zoals roest of koper in de regen,
minder geslaagd of meer kans op neerslag. Een neerdaling gebeurt altijd,
maar de kunst om die te ontwijken is veel specifieker dan eender welke.
Men behoort op te halen wat verspreid ligt en te verzamelen tot zichzelf.
10/01/2009:
Het regent nog niet, maar de wolken zitten hier alleszins niet ver vandaan.
Ik ben verkocht maar nog zonder contract, terwijl anderen zich verkopen,
niemand weet waarom. Echt niemand. Moodswings krijgen een regelmaat,
maar dat is eerder een polka of een tango van mijn gemoed. Echt niemand.
11/01/2009:
Als er nog iets meer dan het meest bestaat, vertel het mij dan, dan blijf ik weg.
Weg van daar. Redenen onbekend, en vast ook onteireikend.Waarom zou ik
mij nog inzetten, als niemand anders het doet? Mensen, ze zijn ook maar
pakweg hypocriete kuthoeren, om het een mooie beeldspraak mee te geven.
12/01/2009:
Talk is cheap, zo schijnt het maar steeds meer. A-lles is zo belachelijkerwijze
in het belachelijke getrokken, dat het belachelijk wordt. Of belangrijk,
geen idee welk woord past. Schrappen, alstublieft, als ge vindt dat het niet past.
Zieren, moeren, ballen, reten, zakken, iets; dat zijn dingen die niet passen.
13/01/2009: FINAL EDITION
Eigenlijk is dit wel immens, qua grote grootte en ruime ruimte, eigenlijk
kunnen wij alles wel aan, als wij willen, eigenlijk hoeft niets meer, maar toch…
Eigenlijk verandert er nooit iets, het blijft hetzelfde voor altijd, echt altijd,
maar er komt nog iets bij, of er breekt iets af, of er breekt iets. Er kunnen
altijd dingen breken, zoals een 5de wiel aan een wagen, maar dat maakt niet uit.
----------------------------------------------------------
Zo. Dat was het.
03-01-2009
WHAT'S THIS EMOTION? - poetae dictis
NOTA: December, van 01/12/2008 tot 31/12/2008
----------------------------------------------------------
01/12/2008:
Op welke wijze is wat door wie zou moeten leren kennen, daar heb ik, ik,
ik heb daar geen weet van. Noch van de wereld, noch van het leven, noch,
wat misschien wel het essentieelste is, noch van de liefde, van het vrijen.
Misschien mis ik iets, misschien, integendeel, krijg ik iets, een prijs bijvoorbeeld.
02/12/2008:
Er wijst nog steeds niets op een constante afwezigheid van bronnen,
en ze gaat nog steeds niet dezelfde richting uit als pakweg iedereen, elke mens.
Hoe gelukkig te worden van schrijffouten, en nog blijer door het taaleigen.
Enorm –als bijwoord- versteld staan van capabiliciteiten, miskend door u.
03/12/2008:
De moeilijkheidsgraad van het verstandelijk vermogen ligt weer even
lager dan de constante. De gretigheid naar een affectus speelt te parten,
bij elk deel, zelfs. En verder, en meer, en daarenboven nog zijn er allemaal
moeites met de werkelijkheid. Was alles maar onwerkelijk, alles omgekeerd.
04/12/2008:
Ganse extrema met glansrijke oplossingen in mijn hoofd, misschien hart,
maar niet in ’t echt, misschien hard. Stel dat er iets gebeurt dat ineens
alleman beïnvloed, stel dat er een ramp of een groot geluk gebeuren zal.
Stel dat, en stel dan de vraag waar uw armen gaan zijn, waar uw handen.
05/12/2008:
Het zou toch wel kunnen moest alles in het leven zo gemakkelijk zijn als de rest,
maar dat betekent geenszins, in geen enkele zin, dat er minder moeite moet
worden gedaan. Iedereen heeft vanalles nodig, qua elk aspect van het aardse.
Biddend probeer ik me door nog een dag te sleuren, 24 uur samengeperst.
06/12/2008: SAINT NICOLAS EDITION
Ik wou dat ik zo voor eeuwig kon leven, dat ik kon leven in de eerste plaats.
Onvoorziene maar onvermijdelijke schatten aan mensheid, tesamen verzameld
op een plaats waar ze alleen voor mij zichtbaar zijn. Beestachtige groottes
aan giften, gaven en geschenken, onder welke reden ook, niemand geeft daarom.
07/12/2008:
Ik zit met hopen gebreken, maar er is slechts een gebrek dat ik toch heb.
Wij, wij zouden moeten wikken ende wegen aangaande het vervolg, de rest,
het bezinksel, het restant na de weinig succesvole explosie. Een ontploffing van
water, en aarde, en lucht. En van alles wat daar tussen zit. Alles wat je maar wil.
08/12/2008:
Ook al had ik een bed om te delen, ook al waren wij 2 gelijkgestemde solo’s, dan nog
vrees ik voor weinig kans op eenzelfde gemoed langs uw kant, uw mooiste kant.
Niet dat dat ik er niet om geef, nee, dat niet. Niet dat ik zonder deze deceptie
wel zou kunnen leven, zeker niet. Niet dat gij niet bepalend zijt voor nu.
09/12/2008:
Wat voor belang het nog heeft, dat is slechts duidelijk wanneer ge alles afweegt.
Maar noch qua gewicht, noch qua grootte zal iets doorslaggevend zijn.
De mooie kant van de medaille is al volledig afgeschuurd, en de ommezijde
is niet direct afschuurbaar. Geen win-win-situatie voor schrijnwerkers deze keer.
10/12/2008:
Ik stel mij niets meer voor, behalve het voorstel om de oppervlakte te bezien,
en niets meer dan het oppergevlakte. Ik zou mezelf een nieuwe bril moeten kopen,
omdat ik niet meer weet wat te zien, of hoe te bekijken. Ik zou mezelf,
denkelijk, weg moeten stoppen achter afgebroken obstakels, weg voor mezelf.
11/12/2008:
Het kwam neer op een frustrerend gevoel van gemakshalvigheidse moeites,
alom toerend en rondroerend rond die ene, waarvoor sterren oorlog zouden voeren,
waarvoor de kracht uitgeschakeld zou worden en wiens vader wel een gloeilamp
zou kunnen vervangen. Dat is mijn best, en ik bid naar God, voor de rest.
12/12/2008:
Het leven weegt hier alzeker geenszins op tegen alleszins niets. Het leven,
het hoogste goed, en tegelijk het laagste slecht, alsof de keuze niet evident is.
Ik laat wat er rechts of links gebeurt louter in het midden, als het al gebeurt,
in mijn geest van post-modernisme, post-lateralisme, post-altruïsme.
13/12/2008:
Lijkt dit niet enorm een verbreken van de tijd, het gebrek aan plaats en ruimte
in lichtjaren? Alsof er al clusters zijn ontstaan terwijl de dag nog moet beginnen,
en dat de nacht zich te bedde legt als er nog geen sterren zijn ontbrand.
Misschien loopt de klok achter, misschien loopt de wereld voor. Misschien niet.
14/12/2008:
Nog een paar jaar tot bevestiging. Nog een enkel aantal maanden tot bij de
zekerheid over niets, onzekerheid over alles. Ik hoop maar dat ik erover geraak,
over deze situatie, over de hekken des levens, over de magistratische werking
van de dingen in mijn directe omgeving, over hen, over dingen die niet jou zijn.
15/12/2008:
Alles slaagt me tegen, houdt me tegen, alles vecht terug terwijl ik geen moeite
wil doen. Ik word belaagd terwijl mijn aanval slechts intern is, verzekerd.
Terwijl mijn gevoelens niets meer zijn dan een bloem, zij kan ze bewateren, of
zij kan ze laten verwelken. Ik heb nooit meer gedacht, nooit geacht, steeds gewild.
16/12/2008:
Een diner was nooit zo lekker geweest, nooit zo semi-perfect, want nooit hier
en nu, nooit met jou, nooit geweest. “Pluk de dag, en geniet van de kleine
dingen in het leven,” zeiden ze allemaal, waardoor de grote levensdingen
hun belang verloren, werden verwaarloosd en alleen het niets nog goed was.
17/12/2008:
Waarom zou ik er nu mee stoppen? Misschien geen bepaald hoogtepunt,
maar hoog genoeg om naar beneden te springen en minstens voor pakweg
de rest van mijn leven in de lucht te blijven zweven. En als de grond nadert,
de aarde mij lonkt, als ik zal vallen, dan zal ik dood zijn nog voor ik raak.
18/12/2008:
Belevenissen die zelf niet aan Einstein’s en Copernicus’ gezamelijk intellect
zouden kunnen tippen. Ervaringen waar zelfs Ketchum of Mutou geen kop
of geen staart aan vast zouden kunnen krijgen. Punten die niemand hier ooit
zou kunnen scoren, omdat ze gewoon niet veel beter weten, tegen beter weten.
19/12/2008:
’t Is met moeite dat er een indeling is, met gemak doch dat we ertussen zitten.
Alles wat hier gebeurt, elke X in mijn omstreke staat in functie van elke Y
in uwe gebuurte. En al was het een irreël getal, dan nog is mijn domein positief,
maar het beeld hangt slechts van u af. En het kan me steeds minder schelen.
20/12/2008:
Er zijn nog maar weinig dingen die blij maken, maar des te groter dat ze zijn.
Niemand maalt om niets meer, behalve om zichzelf, want zichzelf is nog steeds
de grootste ik. Wij zitten in een nest van welwillendheid, maar wij kunnen
er niet uit, tot moeder vogel ons de zelfkennis voedt. Het einde van de wijsheid.
21/12/2008: WINTER EDITION
’t Is moeilijk om dingen voor te stellen, en zeker voor uzelf, omdat kritiek
al lang weerlegd is en uw adem al lang benomen. Maar wie kijkt er om?
Misschien uw ouders, misschien uw alter ego, misschien uw alius ego.
Er zijn nog maar weinig zekerheden, de enige zijn nog de onzekerheden.
22/12/2008:
Zou er iets mis zijn met mij, en zo ja, gaat dat ooit stoppen? Gaat mijn gebrek
ooit een overstock krijgen? Mijn zelfvertrouwen in de koopjeshoek?
Elk leven lijkt zo breekbaar en kort, maar het is zo lang en stevig in feite, zonde
van de tijd die we verdoen door te doen, ge kunt beter nadenken over te denken.
23/12/2008:
Sommige dingen hebben geen nut meer, dan het nut om ze te doen, hersendood
en ontspannen. Blij, gelukkig en weltevreden. Dubieus over de waarheid achter
elke leugen, kritisch tegenover elk slachtoffer van massa-secularisatie.
De kitsch is geen probleem, de wijn ook niet, de gevolgen zijn de oorzaak.
24/12/2008: CHRISTMAS EVE EDITION
Er is veel gebeurd dat het begrip tot nieuwe niveau’s leidt, gebeurtenissen
buiten het zinnige, buiten het rationele, buiten de symbolische doos.
Dat maakt het moeilijk om te stapelen, maar alles zal wel eens loslopen,
zowel situaties, als gekken, als kippen, als honden, als jaren en feesten.
25/12/2008: CHRISTMAS EDITION
Ik maak wel mijn eigen Jezus aan, en ik geef hem zelf een nieuwe verjaardag,
want mijn Jezus zal een boodschap brengen die misschien niet veel verschilt
van de eerste, maar net daarom zoveel verschilt. Mijn Jezus zal veel brengen,
maar ’t is een last om te begrijpen wat er gebracht wordt, en waarom.
26/12/2008:
Er kan zoveel breken. Harten, vazen, bekers. Maar bovenal is het glas
het breekbaarst. Ook meteen het pijnlijkst. Het gevaarlijkst. Het hardst.
Glas wordt gebroken, en breekt met zich alles wat het wil. Vervormen van
vreemde voorwerpen, vervagen van vergeten en vergankelijke verledens.
27/12/2008:
Gek hoe de dingen druk bijeen staan, en toch zo afzijdig blijven, alsof niemand
nog van niemand nooit niets gehoord had. Gek hoe mensen hun hypocrisie
verloochenen, zelfs zonder hanen sie een aantal keren kraaien, zelfs zonder.
Het is geen kwestie van missen, wel van raken, dat blijkt alles wat telt.
28/12/2008:
Het Spaans kent enkele woorden voor de gegevens, maar nooit een oplossing.
Of dat noodzakelijkerwijze nodig is, weet ik bijlange nog niet, maar ik denk
dat het gauw genoeg zal doordringen, zoals een vermoeidheidskater
stilletjes uit uw onderbewustzijn kruipt en zich in het bovenbewustzijn nestelt.
29/12/2008:
Niets anders dan krankzinnigheid, en elk synoniem dat er ooit voor bedacht is,
om het woord toch meer de kracht van de situatie uit te laten beelden,
te laten tonen. Wat er soms gebeurd is jammer, maar wat er soms volgt is
quasi aangenaam. Bijna, en elk synoniem dat betekent dat niets geheel is.
30/12/2008:
Een opluchting van jewelste, ja zelfs, één van je welste, wat dat ook moge
zeggen willen, wat ter wereld dat ook betekent. Want woorden zij onze kracht,
maar die kracht schijnt niet steevast gegrond te zijn, doch labiel en variabel.
Zoals een X, onafhankelijk maar veranderlijk, waarbij de mensen Y’en zijn.
31/12/2008: NEW YEAR’S EVE EDITION
Dit is alles even vergeten, en tegelijk alles proberen te onthouden, verplaatsend.
Dit is wat iedereen wel eens wilde, zonder het ooit toe te gevenn verradend.
Dit zou zijn waarom ik nog voortdoe, en dat is het nog steeds, minus een
sleutelfactor, een figuur met een mooi figuur, een wezen met een mooi wezen.
----------------------------------------------------------
01/12/2008:
Op welke wijze is wat door wie zou moeten leren kennen, daar heb ik, ik,
ik heb daar geen weet van. Noch van de wereld, noch van het leven, noch,
wat misschien wel het essentieelste is, noch van de liefde, van het vrijen.
Misschien mis ik iets, misschien, integendeel, krijg ik iets, een prijs bijvoorbeeld.
02/12/2008:
Er wijst nog steeds niets op een constante afwezigheid van bronnen,
en ze gaat nog steeds niet dezelfde richting uit als pakweg iedereen, elke mens.
Hoe gelukkig te worden van schrijffouten, en nog blijer door het taaleigen.
Enorm –als bijwoord- versteld staan van capabiliciteiten, miskend door u.
03/12/2008:
De moeilijkheidsgraad van het verstandelijk vermogen ligt weer even
lager dan de constante. De gretigheid naar een affectus speelt te parten,
bij elk deel, zelfs. En verder, en meer, en daarenboven nog zijn er allemaal
moeites met de werkelijkheid. Was alles maar onwerkelijk, alles omgekeerd.
04/12/2008:
Ganse extrema met glansrijke oplossingen in mijn hoofd, misschien hart,
maar niet in ’t echt, misschien hard. Stel dat er iets gebeurt dat ineens
alleman beïnvloed, stel dat er een ramp of een groot geluk gebeuren zal.
Stel dat, en stel dan de vraag waar uw armen gaan zijn, waar uw handen.
05/12/2008:
Het zou toch wel kunnen moest alles in het leven zo gemakkelijk zijn als de rest,
maar dat betekent geenszins, in geen enkele zin, dat er minder moeite moet
worden gedaan. Iedereen heeft vanalles nodig, qua elk aspect van het aardse.
Biddend probeer ik me door nog een dag te sleuren, 24 uur samengeperst.
06/12/2008: SAINT NICOLAS EDITION
Ik wou dat ik zo voor eeuwig kon leven, dat ik kon leven in de eerste plaats.
Onvoorziene maar onvermijdelijke schatten aan mensheid, tesamen verzameld
op een plaats waar ze alleen voor mij zichtbaar zijn. Beestachtige groottes
aan giften, gaven en geschenken, onder welke reden ook, niemand geeft daarom.
07/12/2008:
Ik zit met hopen gebreken, maar er is slechts een gebrek dat ik toch heb.
Wij, wij zouden moeten wikken ende wegen aangaande het vervolg, de rest,
het bezinksel, het restant na de weinig succesvole explosie. Een ontploffing van
water, en aarde, en lucht. En van alles wat daar tussen zit. Alles wat je maar wil.
08/12/2008:
Ook al had ik een bed om te delen, ook al waren wij 2 gelijkgestemde solo’s, dan nog
vrees ik voor weinig kans op eenzelfde gemoed langs uw kant, uw mooiste kant.
Niet dat dat ik er niet om geef, nee, dat niet. Niet dat ik zonder deze deceptie
wel zou kunnen leven, zeker niet. Niet dat gij niet bepalend zijt voor nu.
09/12/2008:
Wat voor belang het nog heeft, dat is slechts duidelijk wanneer ge alles afweegt.
Maar noch qua gewicht, noch qua grootte zal iets doorslaggevend zijn.
De mooie kant van de medaille is al volledig afgeschuurd, en de ommezijde
is niet direct afschuurbaar. Geen win-win-situatie voor schrijnwerkers deze keer.
10/12/2008:
Ik stel mij niets meer voor, behalve het voorstel om de oppervlakte te bezien,
en niets meer dan het oppergevlakte. Ik zou mezelf een nieuwe bril moeten kopen,
omdat ik niet meer weet wat te zien, of hoe te bekijken. Ik zou mezelf,
denkelijk, weg moeten stoppen achter afgebroken obstakels, weg voor mezelf.
11/12/2008:
Het kwam neer op een frustrerend gevoel van gemakshalvigheidse moeites,
alom toerend en rondroerend rond die ene, waarvoor sterren oorlog zouden voeren,
waarvoor de kracht uitgeschakeld zou worden en wiens vader wel een gloeilamp
zou kunnen vervangen. Dat is mijn best, en ik bid naar God, voor de rest.
12/12/2008:
Het leven weegt hier alzeker geenszins op tegen alleszins niets. Het leven,
het hoogste goed, en tegelijk het laagste slecht, alsof de keuze niet evident is.
Ik laat wat er rechts of links gebeurt louter in het midden, als het al gebeurt,
in mijn geest van post-modernisme, post-lateralisme, post-altruïsme.
13/12/2008:
Lijkt dit niet enorm een verbreken van de tijd, het gebrek aan plaats en ruimte
in lichtjaren? Alsof er al clusters zijn ontstaan terwijl de dag nog moet beginnen,
en dat de nacht zich te bedde legt als er nog geen sterren zijn ontbrand.
Misschien loopt de klok achter, misschien loopt de wereld voor. Misschien niet.
14/12/2008:
Nog een paar jaar tot bevestiging. Nog een enkel aantal maanden tot bij de
zekerheid over niets, onzekerheid over alles. Ik hoop maar dat ik erover geraak,
over deze situatie, over de hekken des levens, over de magistratische werking
van de dingen in mijn directe omgeving, over hen, over dingen die niet jou zijn.
15/12/2008:
Alles slaagt me tegen, houdt me tegen, alles vecht terug terwijl ik geen moeite
wil doen. Ik word belaagd terwijl mijn aanval slechts intern is, verzekerd.
Terwijl mijn gevoelens niets meer zijn dan een bloem, zij kan ze bewateren, of
zij kan ze laten verwelken. Ik heb nooit meer gedacht, nooit geacht, steeds gewild.
16/12/2008:
Een diner was nooit zo lekker geweest, nooit zo semi-perfect, want nooit hier
en nu, nooit met jou, nooit geweest. “Pluk de dag, en geniet van de kleine
dingen in het leven,” zeiden ze allemaal, waardoor de grote levensdingen
hun belang verloren, werden verwaarloosd en alleen het niets nog goed was.
17/12/2008:
Waarom zou ik er nu mee stoppen? Misschien geen bepaald hoogtepunt,
maar hoog genoeg om naar beneden te springen en minstens voor pakweg
de rest van mijn leven in de lucht te blijven zweven. En als de grond nadert,
de aarde mij lonkt, als ik zal vallen, dan zal ik dood zijn nog voor ik raak.
18/12/2008:
Belevenissen die zelf niet aan Einstein’s en Copernicus’ gezamelijk intellect
zouden kunnen tippen. Ervaringen waar zelfs Ketchum of Mutou geen kop
of geen staart aan vast zouden kunnen krijgen. Punten die niemand hier ooit
zou kunnen scoren, omdat ze gewoon niet veel beter weten, tegen beter weten.
19/12/2008:
’t Is met moeite dat er een indeling is, met gemak doch dat we ertussen zitten.
Alles wat hier gebeurt, elke X in mijn omstreke staat in functie van elke Y
in uwe gebuurte. En al was het een irreël getal, dan nog is mijn domein positief,
maar het beeld hangt slechts van u af. En het kan me steeds minder schelen.
20/12/2008:
Er zijn nog maar weinig dingen die blij maken, maar des te groter dat ze zijn.
Niemand maalt om niets meer, behalve om zichzelf, want zichzelf is nog steeds
de grootste ik. Wij zitten in een nest van welwillendheid, maar wij kunnen
er niet uit, tot moeder vogel ons de zelfkennis voedt. Het einde van de wijsheid.
21/12/2008: WINTER EDITION
’t Is moeilijk om dingen voor te stellen, en zeker voor uzelf, omdat kritiek
al lang weerlegd is en uw adem al lang benomen. Maar wie kijkt er om?
Misschien uw ouders, misschien uw alter ego, misschien uw alius ego.
Er zijn nog maar weinig zekerheden, de enige zijn nog de onzekerheden.
22/12/2008:
Zou er iets mis zijn met mij, en zo ja, gaat dat ooit stoppen? Gaat mijn gebrek
ooit een overstock krijgen? Mijn zelfvertrouwen in de koopjeshoek?
Elk leven lijkt zo breekbaar en kort, maar het is zo lang en stevig in feite, zonde
van de tijd die we verdoen door te doen, ge kunt beter nadenken over te denken.
23/12/2008:
Sommige dingen hebben geen nut meer, dan het nut om ze te doen, hersendood
en ontspannen. Blij, gelukkig en weltevreden. Dubieus over de waarheid achter
elke leugen, kritisch tegenover elk slachtoffer van massa-secularisatie.
De kitsch is geen probleem, de wijn ook niet, de gevolgen zijn de oorzaak.
24/12/2008: CHRISTMAS EVE EDITION
Er is veel gebeurd dat het begrip tot nieuwe niveau’s leidt, gebeurtenissen
buiten het zinnige, buiten het rationele, buiten de symbolische doos.
Dat maakt het moeilijk om te stapelen, maar alles zal wel eens loslopen,
zowel situaties, als gekken, als kippen, als honden, als jaren en feesten.
25/12/2008: CHRISTMAS EDITION
Ik maak wel mijn eigen Jezus aan, en ik geef hem zelf een nieuwe verjaardag,
want mijn Jezus zal een boodschap brengen die misschien niet veel verschilt
van de eerste, maar net daarom zoveel verschilt. Mijn Jezus zal veel brengen,
maar ’t is een last om te begrijpen wat er gebracht wordt, en waarom.
26/12/2008:
Er kan zoveel breken. Harten, vazen, bekers. Maar bovenal is het glas
het breekbaarst. Ook meteen het pijnlijkst. Het gevaarlijkst. Het hardst.
Glas wordt gebroken, en breekt met zich alles wat het wil. Vervormen van
vreemde voorwerpen, vervagen van vergeten en vergankelijke verledens.
27/12/2008:
Gek hoe de dingen druk bijeen staan, en toch zo afzijdig blijven, alsof niemand
nog van niemand nooit niets gehoord had. Gek hoe mensen hun hypocrisie
verloochenen, zelfs zonder hanen sie een aantal keren kraaien, zelfs zonder.
Het is geen kwestie van missen, wel van raken, dat blijkt alles wat telt.
28/12/2008:
Het Spaans kent enkele woorden voor de gegevens, maar nooit een oplossing.
Of dat noodzakelijkerwijze nodig is, weet ik bijlange nog niet, maar ik denk
dat het gauw genoeg zal doordringen, zoals een vermoeidheidskater
stilletjes uit uw onderbewustzijn kruipt en zich in het bovenbewustzijn nestelt.
29/12/2008:
Niets anders dan krankzinnigheid, en elk synoniem dat er ooit voor bedacht is,
om het woord toch meer de kracht van de situatie uit te laten beelden,
te laten tonen. Wat er soms gebeurd is jammer, maar wat er soms volgt is
quasi aangenaam. Bijna, en elk synoniem dat betekent dat niets geheel is.
30/12/2008:
Een opluchting van jewelste, ja zelfs, één van je welste, wat dat ook moge
zeggen willen, wat ter wereld dat ook betekent. Want woorden zij onze kracht,
maar die kracht schijnt niet steevast gegrond te zijn, doch labiel en variabel.
Zoals een X, onafhankelijk maar veranderlijk, waarbij de mensen Y’en zijn.
31/12/2008: NEW YEAR’S EVE EDITION
Dit is alles even vergeten, en tegelijk alles proberen te onthouden, verplaatsend.
Dit is wat iedereen wel eens wilde, zonder het ooit toe te gevenn verradend.
Dit zou zijn waarom ik nog voortdoe, en dat is het nog steeds, minus een
sleutelfactor, een figuur met een mooi figuur, een wezen met een mooi wezen.
02-12-2008
WHAT'S THIS EMOTION? - poetae dictis
NOTA: November, van 01/11/2008 tot 30/11/2008
----------------------------------------------------------
01/11/2008: ALL SAINTS EDITION
Het is niet de bedoeling om ergens te blijven staan, maar de ouderlijke macht
van de vierde dimensie lijkt ons te willen verschalken. Alsof de moeite
niet van ons afstraalt alsof wij een zon waren in elks zijn heelal, misschien groot,
waarschijnlijk klein. Het is geenszins bedoeld om pakken te maken en erbij te zitten.
02/11/2008: ALL SOULS EDITION
Ik ben hier elke dag alweer een jaar verder. Ik kom niets tekort, integendeel,
maar jullie zijn te druk bezig niets om mij te geven. Grappig hoe alles goed komt,
hilarisch hoe er weinig echt fout gaat. Het gaat niet om bediening,
het draait allemaal om het bediend worden, de luxe niets te doen, niets te geven.
03/11/2008:
Er is niets zo belangrijk en tegelijk zo doenbaar dan het maken van elentriek.
Het gebeurt overal genoeg en de aarding is op den duur niet meer zo
doorslaggevend. Ik weet van niets, maar ik hoop er ooit op geschokt
te worden, zoals men schokt als men buiten komt van binnenuit.
04/11/2008: US ELECTION EDITION
Het is wel eens tijd voor iets anders, iets elders. Bij voorkeur iets beters.
Een nieuw stuk verlorengegaan. Een nieuwe start en een reeds bepaald einde.
Er steekt hier niks deftig ineen, alles is uiteen aan ’t storten, behalve gij,
en of ik dat leuk of jammer moet vinden, dat hangt wederom van u af.
05/11/2008:
Qua verwezenlijkingen zit ik nog maar laag bij de grond, mijn troef blijft
echter onbeperkt. Mijn kunde is bepaald, af te wachten tot welke asymptoot.
Graag gedaan. Wat ik zou zeggen als gij mij bedanken zou. ’t Is niet
meer zo gemakkelijk als het vroeger was, en toen bleek het al onmogelijk.
06/11/2008:
Zou ik een probleem hebben of is het slechts de schijn van de wolken
die mij doet aarzelen? Zou ik nu niet, nooit niet niks laten merken van mezelf,
hoe arrogant ik ook ben? Als, en wanneer dit alles in rechtere banen loopt,
och, ik zal in contentere sferen zweven, of tenminste rondhangen.
07/11/2008:
Meer dan ik verwacht had, dubbelzijdig gezien, veel meer dan ik gehoopt had,
niet generalmente, maar eerder crescendisch, tot een expressief climax,
door anderen als werelds en rustwekkends gezien, door mij echter gezien als
onevenaarbaar, uniek, welgericht, welbepaald, genoeg, en een voorzet.
08/11/2008:
Ik ben hopende dat ik gelijk heb, want mijn gemoed blijft maar schommelen,
niet alleen van voor naar achter, maar vooral zijwaarts en ook diagonaal.
De fundamenten van mijn gemoed piepen langs 2 kanten, alsof iets had
kunnen worden voorzien. Edoch, ik schrik nog altijd dat dat niet is.
09/11/2008:
Permanente nazindering van het verzwegen ultimum, misschien wel
een ultimatum. Een constante en enorme bipolariteit van 2 grootmachten,
de een groter dan de ander, de andere belangrijker dan de ene, eerstgenoemde
veel mysterieuzer, doorwegender dan eerstgenoemde. God knows.
10/11/2008:
Voor een gehele waarheid krijg ik slechts een halve vrijheid, dus een vierde
eerlijkheid. Die normen kunnen mijn waarden kussen, da’s zeker, en,
sterker nog, ik laat ze achter mij. Ik zit in het donker van de tegenwoordige
tijden, en ’t is moeilijk eruit te geraken. Ik stel voor erin te blijven zitten.
11/11/2008: ARMISTICE EDITION
Een onmiddellijke verveling, opgebouwd uit bepaalde kommata die maar bleven
ontdubbelen. Waarschijnlijk niets beter te doen, misschien niets beter te willen,
of niet beter te kunnen. De dingen zijn zo onwaarschijnlijk relatief dat
uren ofwel uren zijn ofwel maanden, en maanden zijn slechts korte maanden.
12/11/2008:
Overbodige luxe zint niet meer, aangezien het zichzelf langzaamaan
tegenspreekt, als een paradoxale paradox. Als een synthetische antithese,
alsof het een onwerkelijke realiteit beschreef. Maar zelfs een dommerik
van het eerste uur weet hiervan, zelfs een kerel zoals gij, of zoals wij.
13/11/2008:
Moest de zaak worden opgedoekt, dan pas zouden er geen gewonden vallen.
Moest alles platgebrand worden, dan pas zou iedereen overleven,
en moest alles volgens het nooit geziene plan gaan, dan zou iedereen
dierbaar achterblijven, zowel tussen het puin en de assen, als tussen de lijken.
14/11/2008:
Mijn kind, zoon noch dochter, zit daar schoontjes te schommelen, bijna, bijna
alsof de wereld aan zijn voeten ligt. Maar de wereld rolt eronder door.
Net te weinig grip op wat er gebeurt, en net daarom genoeg durf.
Niemand geeft meer om niets, alles komt nog goed, misschien zelfs perfect.
15/11/2008: DYNASTY EDITION
Ik heb nog maar een schreeuw over, en dat is die naar fatalisme toe,
vergeten waarom, maar vastberaden wat. Een verandering van de omgeving,
een constante van de versnelling. Geen idee waar ik moet blijven met
mijn tijd, maar ik verlies ze onderhand langzaamaan gezamenlijk.
16/11/2008:
Er speelt zich geen monotone onzekerheid bij mij op, ik ben zeker van niet,
maar een onbepaalde appreciatie zou daarentegen zijn plaats hier
met gemak vinden. Ik lijk misschien bedonkerd maar ben het geenszins,
ik schijn misschien niets, maar ik wordt alleszins afgeschenen door u.
17/11/2008:
Het heeft weliswaar geen nut niet meer, maar het zou ogenschijnlijk
wel deugd doen, enkel en alleen in egoïstisch opzicht. Het heeft nooit gemoeten.
Toch zou ons aller wereld er mooier uit laten zien, moesten het mogen.
Geen zorgen of het is de mijne, maar ook geen problemen dan de uwe.
18/11/2008:
Er is veel nut kwijtgespeeld, doorgespoeld door de regen, langs de goten,
in riolen, waar het nu zijn nut beoefent, als ware het daar wel nodig.
Integendeel, er is weinig nodig om gebruikt te worden, weinig dat mensen
echt laten wegrotten, maar als het dan wel zo is, het belangrijkste eerst.
19/11/2008:
Ik weet nog maar een ding en dat is dat ik de nieuwe Socrates ben, althans
versie 2.0. ’t Is dan wel evident, pas als ’t niet meer is, dan wordt het
gemist. Zoals wolken, vlak voor ze mist worden. Na een warme zomer,
een koude winter. ’t Is niet volatiel, noch aangenaam, maar gewoon normaal.
20/11/2008:
Het leven hier draait nog slechts om inbeeldingen. Proberen in te vallen,
bij te vullen. Trachten te begrijpen waar die inspanningen om dienen.
Niet inzien dat het draait om een zang, een melodie, en een nasale stem,
een bestaanscreatie, of een wezenlijke existentie die weinig meer betekent.
21/11/2008:
Het was de verjaardag van het weekend, maar er stonden te veel kaarsjes
op een te kleine taart. Te veel weinig op een te weinig veel. Nooit genoeg.
Alsof het een leger van 100 benodigt om één van 2 man te overtreffen,
alsof er 120 man moet vechten voor hun gelijk, terwijl de feiten al gegeven zijn.
22/11/2008:
Uiteindelijk, ja, het is wel de moeite, al die moeite, en die inspanning,
resultaten zijn er om te behouden, maar absoluut niet om te vergelijken.
Wat is de basis voor dit alles? Welke fundamenten liggen ons nog te wachten?
Ik ben bang voor een storm, maar tegelijk vind ik het enigszins dolletjes.
23/11/2008:
In de hoop wanende dat ik mijn schroeven nog kan vastdraaien, zonder dat
heel mijn constructie op de grond zal komen te liggen. In de waan dat
ik nog veel rendement zal halen uit wat ik doe en vooral niet gedaan heb.
Verveeld met werk en overladen met vrije tijd, niet exact maar ook niet fout.
24/11/2008:
Ik meen dat ik een standaard heb gevonden, en dat die niets minder betekent
dan dat de standaard voornamelijk afwijkt van zichzelf. Uitzonderingen,
die bevestigen allerhande regels, allerhande waarheden die an sich nooit
geloofd zouden geworden zijn. Nooit. Ook niet moest het uitkomen.
25/11/2008:
Uzelf op ongepolijst en gekarteld ijs begeven door uzelf op glad ijs te bevinden,
’t is weerom een bizarre wereld. Geen mens, maar ook geen kat, nee, zeker
geen kat, die nog kraait om de toekomst. Liever levend dan dood, en graag
op de meest gewoonlijke manier denkbaar. God, ik dank u. In excelsis gloria.
26/11/2008:
Het zit niet echt perfect ineen, en daarmee blijf ik, en blijf ik hopen op schroefjes
uit den Ikea om mij vast te draaien. Mobiliteit is ’s mans grootste vloek,
zou Jezus zeggen. Maar Jezus kan mijn kloten kussen, en ik kan op mijn beurt
zijn voeten kussen. Vicieuze cirkels zijn onvermijdelijk, te meer bij religieuzen.
27/11/2008:
Het is niet meer plezant in de vorm van het geheel, het algemene, het ultieme;
maar het blijft aangenaam om te luisteren. Ik voel mij eenzaam, alleen met
mijn verlaten bruidsschat, die ik maar langs de wegkant heb gevonden. Misschien
dat ik ook nog een bruid vind, niet in de berm, maar recht op mijn route.
28/11/2008:
Het behoort dat er wordt gekotst, misselijke gevoelens zoeken elkaar op,
dwartelend door hoofd noch borst. Nergens waar nog iets te beleven valt,
tenzij in mijn broek. Nergens waar nog vertier wordt getoond, behalve
heimelijk in de liefde, en nergens waar nog vrijheid van mensheid is.
29/11/2008:
En ach, en wee, en ocharme al de mensjes, en ook de grote, grotendeels.
Ik wou dat ik een kast had om uit te komen, maar ik heb enkel een schuif.
Niets om mee in te pakken behalve blanco cadeaupapier van den Aldi,
niets om mee uit te pakken behalve mijn geveinsd talent en valse blik.
30/11/2008:
Er is toch meer nodig dan een pallet Dr. Pepper, equivalent aan de energie
die op aarde rondzwerft. Mijn goesting ondermijnd, ik ruik er niet meer van.
Grappig hoe alles in duigen valt en de stukjes uiteindelijk toch nog passen,
ook al hebt ge al den helft weggegooid in een willekeurige vuilbak ergens.
----------------------------------------------------------
01/11/2008: ALL SAINTS EDITION
Het is niet de bedoeling om ergens te blijven staan, maar de ouderlijke macht
van de vierde dimensie lijkt ons te willen verschalken. Alsof de moeite
niet van ons afstraalt alsof wij een zon waren in elks zijn heelal, misschien groot,
waarschijnlijk klein. Het is geenszins bedoeld om pakken te maken en erbij te zitten.
02/11/2008: ALL SOULS EDITION
Ik ben hier elke dag alweer een jaar verder. Ik kom niets tekort, integendeel,
maar jullie zijn te druk bezig niets om mij te geven. Grappig hoe alles goed komt,
hilarisch hoe er weinig echt fout gaat. Het gaat niet om bediening,
het draait allemaal om het bediend worden, de luxe niets te doen, niets te geven.
03/11/2008:
Er is niets zo belangrijk en tegelijk zo doenbaar dan het maken van elentriek.
Het gebeurt overal genoeg en de aarding is op den duur niet meer zo
doorslaggevend. Ik weet van niets, maar ik hoop er ooit op geschokt
te worden, zoals men schokt als men buiten komt van binnenuit.
04/11/2008: US ELECTION EDITION
Het is wel eens tijd voor iets anders, iets elders. Bij voorkeur iets beters.
Een nieuw stuk verlorengegaan. Een nieuwe start en een reeds bepaald einde.
Er steekt hier niks deftig ineen, alles is uiteen aan ’t storten, behalve gij,
en of ik dat leuk of jammer moet vinden, dat hangt wederom van u af.
05/11/2008:
Qua verwezenlijkingen zit ik nog maar laag bij de grond, mijn troef blijft
echter onbeperkt. Mijn kunde is bepaald, af te wachten tot welke asymptoot.
Graag gedaan. Wat ik zou zeggen als gij mij bedanken zou. ’t Is niet
meer zo gemakkelijk als het vroeger was, en toen bleek het al onmogelijk.
06/11/2008:
Zou ik een probleem hebben of is het slechts de schijn van de wolken
die mij doet aarzelen? Zou ik nu niet, nooit niet niks laten merken van mezelf,
hoe arrogant ik ook ben? Als, en wanneer dit alles in rechtere banen loopt,
och, ik zal in contentere sferen zweven, of tenminste rondhangen.
07/11/2008:
Meer dan ik verwacht had, dubbelzijdig gezien, veel meer dan ik gehoopt had,
niet generalmente, maar eerder crescendisch, tot een expressief climax,
door anderen als werelds en rustwekkends gezien, door mij echter gezien als
onevenaarbaar, uniek, welgericht, welbepaald, genoeg, en een voorzet.
08/11/2008:
Ik ben hopende dat ik gelijk heb, want mijn gemoed blijft maar schommelen,
niet alleen van voor naar achter, maar vooral zijwaarts en ook diagonaal.
De fundamenten van mijn gemoed piepen langs 2 kanten, alsof iets had
kunnen worden voorzien. Edoch, ik schrik nog altijd dat dat niet is.
09/11/2008:
Permanente nazindering van het verzwegen ultimum, misschien wel
een ultimatum. Een constante en enorme bipolariteit van 2 grootmachten,
de een groter dan de ander, de andere belangrijker dan de ene, eerstgenoemde
veel mysterieuzer, doorwegender dan eerstgenoemde. God knows.
10/11/2008:
Voor een gehele waarheid krijg ik slechts een halve vrijheid, dus een vierde
eerlijkheid. Die normen kunnen mijn waarden kussen, da’s zeker, en,
sterker nog, ik laat ze achter mij. Ik zit in het donker van de tegenwoordige
tijden, en ’t is moeilijk eruit te geraken. Ik stel voor erin te blijven zitten.
11/11/2008: ARMISTICE EDITION
Een onmiddellijke verveling, opgebouwd uit bepaalde kommata die maar bleven
ontdubbelen. Waarschijnlijk niets beter te doen, misschien niets beter te willen,
of niet beter te kunnen. De dingen zijn zo onwaarschijnlijk relatief dat
uren ofwel uren zijn ofwel maanden, en maanden zijn slechts korte maanden.
12/11/2008:
Overbodige luxe zint niet meer, aangezien het zichzelf langzaamaan
tegenspreekt, als een paradoxale paradox. Als een synthetische antithese,
alsof het een onwerkelijke realiteit beschreef. Maar zelfs een dommerik
van het eerste uur weet hiervan, zelfs een kerel zoals gij, of zoals wij.
13/11/2008:
Moest de zaak worden opgedoekt, dan pas zouden er geen gewonden vallen.
Moest alles platgebrand worden, dan pas zou iedereen overleven,
en moest alles volgens het nooit geziene plan gaan, dan zou iedereen
dierbaar achterblijven, zowel tussen het puin en de assen, als tussen de lijken.
14/11/2008:
Mijn kind, zoon noch dochter, zit daar schoontjes te schommelen, bijna, bijna
alsof de wereld aan zijn voeten ligt. Maar de wereld rolt eronder door.
Net te weinig grip op wat er gebeurt, en net daarom genoeg durf.
Niemand geeft meer om niets, alles komt nog goed, misschien zelfs perfect.
15/11/2008: DYNASTY EDITION
Ik heb nog maar een schreeuw over, en dat is die naar fatalisme toe,
vergeten waarom, maar vastberaden wat. Een verandering van de omgeving,
een constante van de versnelling. Geen idee waar ik moet blijven met
mijn tijd, maar ik verlies ze onderhand langzaamaan gezamenlijk.
16/11/2008:
Er speelt zich geen monotone onzekerheid bij mij op, ik ben zeker van niet,
maar een onbepaalde appreciatie zou daarentegen zijn plaats hier
met gemak vinden. Ik lijk misschien bedonkerd maar ben het geenszins,
ik schijn misschien niets, maar ik wordt alleszins afgeschenen door u.
17/11/2008:
Het heeft weliswaar geen nut niet meer, maar het zou ogenschijnlijk
wel deugd doen, enkel en alleen in egoïstisch opzicht. Het heeft nooit gemoeten.
Toch zou ons aller wereld er mooier uit laten zien, moesten het mogen.
Geen zorgen of het is de mijne, maar ook geen problemen dan de uwe.
18/11/2008:
Er is veel nut kwijtgespeeld, doorgespoeld door de regen, langs de goten,
in riolen, waar het nu zijn nut beoefent, als ware het daar wel nodig.
Integendeel, er is weinig nodig om gebruikt te worden, weinig dat mensen
echt laten wegrotten, maar als het dan wel zo is, het belangrijkste eerst.
19/11/2008:
Ik weet nog maar een ding en dat is dat ik de nieuwe Socrates ben, althans
versie 2.0. ’t Is dan wel evident, pas als ’t niet meer is, dan wordt het
gemist. Zoals wolken, vlak voor ze mist worden. Na een warme zomer,
een koude winter. ’t Is niet volatiel, noch aangenaam, maar gewoon normaal.
20/11/2008:
Het leven hier draait nog slechts om inbeeldingen. Proberen in te vallen,
bij te vullen. Trachten te begrijpen waar die inspanningen om dienen.
Niet inzien dat het draait om een zang, een melodie, en een nasale stem,
een bestaanscreatie, of een wezenlijke existentie die weinig meer betekent.
21/11/2008:
Het was de verjaardag van het weekend, maar er stonden te veel kaarsjes
op een te kleine taart. Te veel weinig op een te weinig veel. Nooit genoeg.
Alsof het een leger van 100 benodigt om één van 2 man te overtreffen,
alsof er 120 man moet vechten voor hun gelijk, terwijl de feiten al gegeven zijn.
22/11/2008:
Uiteindelijk, ja, het is wel de moeite, al die moeite, en die inspanning,
resultaten zijn er om te behouden, maar absoluut niet om te vergelijken.
Wat is de basis voor dit alles? Welke fundamenten liggen ons nog te wachten?
Ik ben bang voor een storm, maar tegelijk vind ik het enigszins dolletjes.
23/11/2008:
In de hoop wanende dat ik mijn schroeven nog kan vastdraaien, zonder dat
heel mijn constructie op de grond zal komen te liggen. In de waan dat
ik nog veel rendement zal halen uit wat ik doe en vooral niet gedaan heb.
Verveeld met werk en overladen met vrije tijd, niet exact maar ook niet fout.
24/11/2008:
Ik meen dat ik een standaard heb gevonden, en dat die niets minder betekent
dan dat de standaard voornamelijk afwijkt van zichzelf. Uitzonderingen,
die bevestigen allerhande regels, allerhande waarheden die an sich nooit
geloofd zouden geworden zijn. Nooit. Ook niet moest het uitkomen.
25/11/2008:
Uzelf op ongepolijst en gekarteld ijs begeven door uzelf op glad ijs te bevinden,
’t is weerom een bizarre wereld. Geen mens, maar ook geen kat, nee, zeker
geen kat, die nog kraait om de toekomst. Liever levend dan dood, en graag
op de meest gewoonlijke manier denkbaar. God, ik dank u. In excelsis gloria.
26/11/2008:
Het zit niet echt perfect ineen, en daarmee blijf ik, en blijf ik hopen op schroefjes
uit den Ikea om mij vast te draaien. Mobiliteit is ’s mans grootste vloek,
zou Jezus zeggen. Maar Jezus kan mijn kloten kussen, en ik kan op mijn beurt
zijn voeten kussen. Vicieuze cirkels zijn onvermijdelijk, te meer bij religieuzen.
27/11/2008:
Het is niet meer plezant in de vorm van het geheel, het algemene, het ultieme;
maar het blijft aangenaam om te luisteren. Ik voel mij eenzaam, alleen met
mijn verlaten bruidsschat, die ik maar langs de wegkant heb gevonden. Misschien
dat ik ook nog een bruid vind, niet in de berm, maar recht op mijn route.
28/11/2008:
Het behoort dat er wordt gekotst, misselijke gevoelens zoeken elkaar op,
dwartelend door hoofd noch borst. Nergens waar nog iets te beleven valt,
tenzij in mijn broek. Nergens waar nog vertier wordt getoond, behalve
heimelijk in de liefde, en nergens waar nog vrijheid van mensheid is.
29/11/2008:
En ach, en wee, en ocharme al de mensjes, en ook de grote, grotendeels.
Ik wou dat ik een kast had om uit te komen, maar ik heb enkel een schuif.
Niets om mee in te pakken behalve blanco cadeaupapier van den Aldi,
niets om mee uit te pakken behalve mijn geveinsd talent en valse blik.
30/11/2008:
Er is toch meer nodig dan een pallet Dr. Pepper, equivalent aan de energie
die op aarde rondzwerft. Mijn goesting ondermijnd, ik ruik er niet meer van.
Grappig hoe alles in duigen valt en de stukjes uiteindelijk toch nog passen,
ook al hebt ge al den helft weggegooid in een willekeurige vuilbak ergens.
08-11-2008
Ad + accusatief
Dit is het maximum reagentia
dat iemand nodig kan hebben, zonder
dat er te veel gespendeerd wordt.
Men is niet veilig meer voor
verantwoord'lijkheid, nee hoor.
Uw wereld, gesyncopeerd tot
een land vol elfjes en
nergens negens.
Geen bomen hol genoeg om
uw hart te verbergen,
want er zijn te weinig spechten
die vergeefs nog moeite willen doen.
Uitgeteld van één tot tien,
misschien gewoon om u te zien.
Want uw warmende product
is wat iedereen begeert, zonder
dat iemand ze echt nodig heeft.
----------------------------------------------------------
(03/11/2008)
Speciaal voor u geschreven. Ja, voor u.
dat iemand nodig kan hebben, zonder
dat er te veel gespendeerd wordt.
Men is niet veilig meer voor
verantwoord'lijkheid, nee hoor.
Uw wereld, gesyncopeerd tot
een land vol elfjes en
nergens negens.
Geen bomen hol genoeg om
uw hart te verbergen,
want er zijn te weinig spechten
die vergeefs nog moeite willen doen.
Uitgeteld van één tot tien,
misschien gewoon om u te zien.
Want uw warmende product
is wat iedereen begeert, zonder
dat iemand ze echt nodig heeft.
----------------------------------------------------------
(03/11/2008)
Speciaal voor u geschreven. Ja, voor u.
01-11-2008
WHAT'S THIS EMOTION? - poetae dictis
NOTA: Oktober, van 01/10/2008 tot 31/10/2008
----------------------------------------------------------
01/10/2008:
Ik betwijfel of er iemand een zeker zin voor goesting heeft, of een zekere
je ne sais quoi… Nee, ik weet het echt niet. Zonde na mijn val,
en ook wel zonde van de val. ’t Was niet te voorkomen, maar ach,
waarom zou iemand nog iets aandoen om iets nog iemand aan te doen?
02/10/2008:
Alsof precies of ze begrijpen niet wat er gaande gaat zijn, wat er gebeurt.
Blind voor dovemansoren en ze praten aan de muur. Alles valt op ons,
maar ons mechanisme is te zwak om terug bij te vallen. Alles valt ons op.
Misschien moeten ze eens iets anders proberen, menselijkheid bijvoorbeeld.
03/10/2008:
Dit maakt zowaar niets meer uit, iedereen, zowel meisjes als jongens,
alles is een procent kwijt. We krijgen niks, maar ze nemen van ons,
alsof wij arme rijke stakkers zijn die niets te delen hebben. Waarom?
Dat is niet te overzien, moest dit wel kunnen was ik u uiterst dankbaar.
04/10/2008:
Zou vandaag de dag de dag zijn om mijn chance uit te proberen,
of is de stemming niet perfect, of misschien ontbreekt er iemand om
van vandaag de dag, de dag te maken die het zou maken. Op een schaal
van 1 to 10 is het een 1, want alles ging goed op de verkeerde manier.
05/10/2008:
Wrange boodschappen worden zijdelings overgeleverd zonder iemand
die erom geeft, want alles dat gezegd moest worden, werd gezegd.
Tenzij, als er één enkel element uit het communicatie-schema weg was,
zou alles in het water vallen, een best lange tijd die voor niks meer diende.
06/10/2008:
Moest ge toevallig tijd hebben, en was die tijd dan ook vrij, en waart ge,
louter toevallig, een van de verschijningen die ik krijg, zowel in dromen
als wanneer ik straatstenen tel en onkruid bejegen, ik zou nog niet weten
wat te doen. De krachten heffen elkaar op, maar mijn mentaliteit is te zwak.
07/10/2008:
Tenzij het in mijn ogen een verkeerde reflectie weergeeft, heb ik alles
precies exact percies gezien. Hoe dingen voorbijgingen en hoe ik
aan dingen voorbijging, zoals het eventjes blijven stilstaan bij de dingen.
Dat wordt te doordacht beschouwd, en alles moet nog wat weken.
08/10/2008:
Alsof ze niks doorhebben, alsof het niet duidelijk is wat ze ons aandoen,
zo is de kennis een maskerade van de waarheid geworden. Alles wat ik doe,
is in functie van hen allemaal, en specifiek in functie van haar, maar
daar ga ik aan voorbij. Ik ga voorbij aan alles wat nog enige waarde heeft.
09/10/2008:
Een beetje te veel wordt het, een klein beetje maar, maar net zo veel,
dat het net zo zeer op het systeem inwerkt, net zo zeer een revolutie kan
veroorzaken. Zelfs zonder rade, van voren bedacht; ook zonder mij, geloof ik,
want ik doe niet meer mee. Ik ben bang van spelletjes die oorlogjes worden.
10/10/2008:
Niemand wist niks, en de rest wist allemaal alles, zonder iets door te zeggen.
Daar zaten ze dan, zonder iemand, met niemand, om hen heen, behalve misschien
de schijnende schimmen van hun geweten, en ze zullen het hebben geweten.
Te naïef, te zelfverzekerd, maar ook te weinig volgens de regels van het spel.
11/10/2008
Ik heb u niet nodig, ik ben perfect en gelukkig. De akkoorden en overeenkomsten
vlogen in het rond, en de eerste 7 letters van het alfabet waren niet eens
allemaal nodig. We betreden onbekende vlaktes van gelukzaligheid, testen
de glimlachspieren tot hun absolute extrema. Resultaten zijn eeuwigdurend.
12/10/2008:
Geen nood aan altruïstische noden van egoïstische menseenheden, of
waren het tientallen? Geen wens naar verder gaan, meer een vraag om
terug te trekken, met een te-rug-trek-zak. De mogelijkheid om stil te staan
is overwonnen, en de dwang is overbodig. Het is het allemaal evenwel waard.
13/10/2008:
Niet geen malchance, voor de verandering. God is spaarzaam met zijn variatio,
alsof hij de werkelijkheid –die van ons- in zijn bedwang wil houden.
Schiet niet onder mijn prijsduiven; verneder mij zo niet zonder enig publiek.
Misschien een afdinging naar een opgave die meer gesmaakt wordt.
14/10/2008:
’t Wordt een mix van meningen en hun peilingen, maar niemand wint nooit.
Geen idee wat te doen, geen impuls wat te denken, slechts 1 gedachte
stelt zich hoog boven mij op. Er bestaat nog steeds een geluk, maar het is
-om niet te zeggen ver- zeer gedistantieerd. Mijn aangrijpingspunt is te klein.
15/10/2008:
Zolang het geheel aan acties en hun reactie maar rendabel blijft, tegen
het woordige alsook ver geleden. Ik zou niets zeggen moeten kunnen,
omdat het recht niet mijns zijde, noch die van eenander van jullie verschaft is.
Het kost een eitje om zoiets te bedenken, maar het mag echter niet breken.
16/10/2008:
Een redelijk korte aanvang komt ons tegemoet, alsof het niets was, geweest,
noch zal blijven, zijn. Geen slag onder de riem, maar allen er netjes bovenop.
Loze vissers nemen al gauw ontslag. Zonder dat ik een zekere vorm herken,
of hoe dan ook in samenwerkingsverbondschapszwering geraak… Geen idee.
17/10/2008:
Het is nogal gevaarlijk, redelijk onverdraagbaar, vrij onhandelbaar, best wel
ongenadig. Mijn mouwen zijn nog steeds gebroken, uiteengerukt en
-het zij zo- in mijn eigen armen gelegen. Het is mijn taak om ze te wassen,
maar ik zie geen vlekken zonder bril, ik zie geen scheuren zonder inzicht.
18/10/2009:
Geen ideeën meer om na te denken over potentiële mentale ontspruitingen,
of fysieke uitstulpingen. Geen zekerheden over verzekeringen, want ik ben
niet meer in staat om kleine letters te lezen, en grote letters zijn nooit interessant
genoeg, jammer genoeg. Ik kom hier niet buiten zonder doel, of zonder gevolg.
19/10/2008:
Mijn spieren omringd door zijdezachte deeltjes, moleculen van liefde en lucht.
Mijn pezen zacht aangemaand tot ontspannen, tot uitrekken, tot ontspannen,
tot op het einde. Mijn grenzen zijn eindeloos, mijn eindes hebben een grens.
Zelfs de gelukkige. Zelfs degene waar ik zogezegd zou kunnen overleven.
20/10/2008:
Ach en wee, weer een dag. Alle obstakels die ik tegenkom op weg naar u, naar huis,
allemaal zitten ze, en ik zie niet meer. Mijn hobby is wenen. Mijn ogen zijn mijn club.
Niets zet aan het denken, niets wordt zomaar onderschat. De wereld gebeurt
recht voor mij voorbij. Het is nog maar de vraag of er een degelijk antwoord bestaat.
21/10/2008:
Gij moet geen hypotheses maken als gij dat niet wilt, ach gij. Gebruik van niets
te veel en verbruik met mate, alsof uw leven op een balans lag, tegenover
het mijne, en het uwe zou boven blijven hangen. Ik zou alles kunnen doen,
maar niets zou kunnen helpen. Niets meer, zo blijft mijn antwoord.
22/10/2008:
En er valt niks te veranderen, er valt niets te wijzigen. Er is geen belang aan.
Een onbemand sentiment tussen een onverzachte terugslag en
een nakende inslag. Goedkeuring van enorm hoge krachten, hoger misschien
dan een stapel hopen met verschillende bergen opeengezet. Misschien.
23/10/2008: SCIENCE EDITION
Incoherenties plakken vast als veestapels, de gelijkheid van waarde overal,
zelfs in jouw ogen, de gezindheid van enkelen onder ons, een stuk of 3,
de inimmuniteit voor formulaire inwikkelingen van schoonheden.
Ik ken enkel de praktijk, maar godzijdank dat ik dat tenminste ken.
24/10/2008:
Geen stromend water meer, geen brood en spijs meer nodig, noch gesneden
noch gebroken. Amper adem, amper vochten. Een eeuwig gering gering
in mijn oren, maar het werkt niet storend. Het inverse Nirvana voel ik.
Ik ruik niet meer goed, maar ik heb steeds maar meer en meer en meer.
25/10/2008:
Ik verdien mezelf terug, zonder iemands hulp en met eigen belang.
Vol trots en op de nodige bankjes ronddwalen in mijn geheugen,
De tijd uit het oog verliezen en toch het geluk aan mijn kant hebben.
Ik win voor ne keer, ik bloei open terwijl het midden herfstseizoen is.
26/10/2008:
Niet zeker of alles hier wel op rolletjes loopt, of ofdat er geen wieltjes meer zijn.
Onovertuigd van bepaalde doelen, verveeld door sommige passies.
Maar ach, er is slechts zoveel dat een mens kan verdragen, slechts zoveel,
en dat is best weinig, dat een mens kan weggeven zonder te nemen.
27/10/2008:
Ik denk er het mijne van, maar tegelijkertijde ook het jouwe, het zijne,
dat van jullie, het onze, het hunne. Dat meen ik ervan te peinzen.
De enige waarde nog toevoegbaar is het hare; niet slechts hetgeen denken,
maar zorgen dat wat ik denk en doe ooit wel eens parallel zal lopen.
28/10/2008:
Geen enige eer voor welke schepper dan ook, daar hij nooit alles perfect doet.
Er zijn gebreken, verspreid over hele universa, waar niemand van wist, maar nu
ieder personages in elke persoon er kritiek over heeft. Die arrogante reclame,
ik word er ziek van, en als ik nu nog niet moet kotsen, dan komt dat door te weinig.
29/10/2008:
Tijdstippen zijn terug in den goede. Leven van bloem tot bloem, dartelend
tussen steden, dorpen van vertier. Een sluitende overeenkomst door ons,
vrijvechters van de liefde. Ik heb slechts 1 doel dat niet wordt behaald, niet
op voorhand, niet tijdens de stelling en niet nadien. Volgend doel: 2 doelen.
30/10/2008:
De essentie is de smaak, het zicht van blikken op de wereld en zijn aspecten,
verder doet er weinig toe. Misschien, heel misschien de strijd tussen mijn dag
en mijn nacht, gevochten door ogen en oogleden, maar allemaal heel stiekem.
Moest iets anders van belang zijn, was ik reeds vergaan door paniek.
31/10/2008: HALLOWEEN EDITION
Ik weet echt niets meer, noch wat te denken, noch wat te drinken, en zelfs niet
wat te zeggen, en of ik wel iets zou zeggen. Ik weet niet meer te missen,
omdat ik het wil vermijden. Goed. Er mankeert niets, nee, maar er is iets
dat er nog had kunnen zijn, zoals het tegenovergestelde van overbodig.
----------------------------------------------------------
01/10/2008:
Ik betwijfel of er iemand een zeker zin voor goesting heeft, of een zekere
je ne sais quoi… Nee, ik weet het echt niet. Zonde na mijn val,
en ook wel zonde van de val. ’t Was niet te voorkomen, maar ach,
waarom zou iemand nog iets aandoen om iets nog iemand aan te doen?
02/10/2008:
Alsof precies of ze begrijpen niet wat er gaande gaat zijn, wat er gebeurt.
Blind voor dovemansoren en ze praten aan de muur. Alles valt op ons,
maar ons mechanisme is te zwak om terug bij te vallen. Alles valt ons op.
Misschien moeten ze eens iets anders proberen, menselijkheid bijvoorbeeld.
03/10/2008:
Dit maakt zowaar niets meer uit, iedereen, zowel meisjes als jongens,
alles is een procent kwijt. We krijgen niks, maar ze nemen van ons,
alsof wij arme rijke stakkers zijn die niets te delen hebben. Waarom?
Dat is niet te overzien, moest dit wel kunnen was ik u uiterst dankbaar.
04/10/2008:
Zou vandaag de dag de dag zijn om mijn chance uit te proberen,
of is de stemming niet perfect, of misschien ontbreekt er iemand om
van vandaag de dag, de dag te maken die het zou maken. Op een schaal
van 1 to 10 is het een 1, want alles ging goed op de verkeerde manier.
05/10/2008:
Wrange boodschappen worden zijdelings overgeleverd zonder iemand
die erom geeft, want alles dat gezegd moest worden, werd gezegd.
Tenzij, als er één enkel element uit het communicatie-schema weg was,
zou alles in het water vallen, een best lange tijd die voor niks meer diende.
06/10/2008:
Moest ge toevallig tijd hebben, en was die tijd dan ook vrij, en waart ge,
louter toevallig, een van de verschijningen die ik krijg, zowel in dromen
als wanneer ik straatstenen tel en onkruid bejegen, ik zou nog niet weten
wat te doen. De krachten heffen elkaar op, maar mijn mentaliteit is te zwak.
07/10/2008:
Tenzij het in mijn ogen een verkeerde reflectie weergeeft, heb ik alles
precies exact percies gezien. Hoe dingen voorbijgingen en hoe ik
aan dingen voorbijging, zoals het eventjes blijven stilstaan bij de dingen.
Dat wordt te doordacht beschouwd, en alles moet nog wat weken.
08/10/2008:
Alsof ze niks doorhebben, alsof het niet duidelijk is wat ze ons aandoen,
zo is de kennis een maskerade van de waarheid geworden. Alles wat ik doe,
is in functie van hen allemaal, en specifiek in functie van haar, maar
daar ga ik aan voorbij. Ik ga voorbij aan alles wat nog enige waarde heeft.
09/10/2008:
Een beetje te veel wordt het, een klein beetje maar, maar net zo veel,
dat het net zo zeer op het systeem inwerkt, net zo zeer een revolutie kan
veroorzaken. Zelfs zonder rade, van voren bedacht; ook zonder mij, geloof ik,
want ik doe niet meer mee. Ik ben bang van spelletjes die oorlogjes worden.
10/10/2008:
Niemand wist niks, en de rest wist allemaal alles, zonder iets door te zeggen.
Daar zaten ze dan, zonder iemand, met niemand, om hen heen, behalve misschien
de schijnende schimmen van hun geweten, en ze zullen het hebben geweten.
Te naïef, te zelfverzekerd, maar ook te weinig volgens de regels van het spel.
11/10/2008
Ik heb u niet nodig, ik ben perfect en gelukkig. De akkoorden en overeenkomsten
vlogen in het rond, en de eerste 7 letters van het alfabet waren niet eens
allemaal nodig. We betreden onbekende vlaktes van gelukzaligheid, testen
de glimlachspieren tot hun absolute extrema. Resultaten zijn eeuwigdurend.
12/10/2008:
Geen nood aan altruïstische noden van egoïstische menseenheden, of
waren het tientallen? Geen wens naar verder gaan, meer een vraag om
terug te trekken, met een te-rug-trek-zak. De mogelijkheid om stil te staan
is overwonnen, en de dwang is overbodig. Het is het allemaal evenwel waard.
13/10/2008:
Niet geen malchance, voor de verandering. God is spaarzaam met zijn variatio,
alsof hij de werkelijkheid –die van ons- in zijn bedwang wil houden.
Schiet niet onder mijn prijsduiven; verneder mij zo niet zonder enig publiek.
Misschien een afdinging naar een opgave die meer gesmaakt wordt.
14/10/2008:
’t Wordt een mix van meningen en hun peilingen, maar niemand wint nooit.
Geen idee wat te doen, geen impuls wat te denken, slechts 1 gedachte
stelt zich hoog boven mij op. Er bestaat nog steeds een geluk, maar het is
-om niet te zeggen ver- zeer gedistantieerd. Mijn aangrijpingspunt is te klein.
15/10/2008:
Zolang het geheel aan acties en hun reactie maar rendabel blijft, tegen
het woordige alsook ver geleden. Ik zou niets zeggen moeten kunnen,
omdat het recht niet mijns zijde, noch die van eenander van jullie verschaft is.
Het kost een eitje om zoiets te bedenken, maar het mag echter niet breken.
16/10/2008:
Een redelijk korte aanvang komt ons tegemoet, alsof het niets was, geweest,
noch zal blijven, zijn. Geen slag onder de riem, maar allen er netjes bovenop.
Loze vissers nemen al gauw ontslag. Zonder dat ik een zekere vorm herken,
of hoe dan ook in samenwerkingsverbondschapszwering geraak… Geen idee.
17/10/2008:
Het is nogal gevaarlijk, redelijk onverdraagbaar, vrij onhandelbaar, best wel
ongenadig. Mijn mouwen zijn nog steeds gebroken, uiteengerukt en
-het zij zo- in mijn eigen armen gelegen. Het is mijn taak om ze te wassen,
maar ik zie geen vlekken zonder bril, ik zie geen scheuren zonder inzicht.
18/10/2009:
Geen ideeën meer om na te denken over potentiële mentale ontspruitingen,
of fysieke uitstulpingen. Geen zekerheden over verzekeringen, want ik ben
niet meer in staat om kleine letters te lezen, en grote letters zijn nooit interessant
genoeg, jammer genoeg. Ik kom hier niet buiten zonder doel, of zonder gevolg.
19/10/2008:
Mijn spieren omringd door zijdezachte deeltjes, moleculen van liefde en lucht.
Mijn pezen zacht aangemaand tot ontspannen, tot uitrekken, tot ontspannen,
tot op het einde. Mijn grenzen zijn eindeloos, mijn eindes hebben een grens.
Zelfs de gelukkige. Zelfs degene waar ik zogezegd zou kunnen overleven.
20/10/2008:
Ach en wee, weer een dag. Alle obstakels die ik tegenkom op weg naar u, naar huis,
allemaal zitten ze, en ik zie niet meer. Mijn hobby is wenen. Mijn ogen zijn mijn club.
Niets zet aan het denken, niets wordt zomaar onderschat. De wereld gebeurt
recht voor mij voorbij. Het is nog maar de vraag of er een degelijk antwoord bestaat.
21/10/2008:
Gij moet geen hypotheses maken als gij dat niet wilt, ach gij. Gebruik van niets
te veel en verbruik met mate, alsof uw leven op een balans lag, tegenover
het mijne, en het uwe zou boven blijven hangen. Ik zou alles kunnen doen,
maar niets zou kunnen helpen. Niets meer, zo blijft mijn antwoord.
22/10/2008:
En er valt niks te veranderen, er valt niets te wijzigen. Er is geen belang aan.
Een onbemand sentiment tussen een onverzachte terugslag en
een nakende inslag. Goedkeuring van enorm hoge krachten, hoger misschien
dan een stapel hopen met verschillende bergen opeengezet. Misschien.
23/10/2008: SCIENCE EDITION
Incoherenties plakken vast als veestapels, de gelijkheid van waarde overal,
zelfs in jouw ogen, de gezindheid van enkelen onder ons, een stuk of 3,
de inimmuniteit voor formulaire inwikkelingen van schoonheden.
Ik ken enkel de praktijk, maar godzijdank dat ik dat tenminste ken.
24/10/2008:
Geen stromend water meer, geen brood en spijs meer nodig, noch gesneden
noch gebroken. Amper adem, amper vochten. Een eeuwig gering gering
in mijn oren, maar het werkt niet storend. Het inverse Nirvana voel ik.
Ik ruik niet meer goed, maar ik heb steeds maar meer en meer en meer.
25/10/2008:
Ik verdien mezelf terug, zonder iemands hulp en met eigen belang.
Vol trots en op de nodige bankjes ronddwalen in mijn geheugen,
De tijd uit het oog verliezen en toch het geluk aan mijn kant hebben.
Ik win voor ne keer, ik bloei open terwijl het midden herfstseizoen is.
26/10/2008:
Niet zeker of alles hier wel op rolletjes loopt, of ofdat er geen wieltjes meer zijn.
Onovertuigd van bepaalde doelen, verveeld door sommige passies.
Maar ach, er is slechts zoveel dat een mens kan verdragen, slechts zoveel,
en dat is best weinig, dat een mens kan weggeven zonder te nemen.
27/10/2008:
Ik denk er het mijne van, maar tegelijkertijde ook het jouwe, het zijne,
dat van jullie, het onze, het hunne. Dat meen ik ervan te peinzen.
De enige waarde nog toevoegbaar is het hare; niet slechts hetgeen denken,
maar zorgen dat wat ik denk en doe ooit wel eens parallel zal lopen.
28/10/2008:
Geen enige eer voor welke schepper dan ook, daar hij nooit alles perfect doet.
Er zijn gebreken, verspreid over hele universa, waar niemand van wist, maar nu
ieder personages in elke persoon er kritiek over heeft. Die arrogante reclame,
ik word er ziek van, en als ik nu nog niet moet kotsen, dan komt dat door te weinig.
29/10/2008:
Tijdstippen zijn terug in den goede. Leven van bloem tot bloem, dartelend
tussen steden, dorpen van vertier. Een sluitende overeenkomst door ons,
vrijvechters van de liefde. Ik heb slechts 1 doel dat niet wordt behaald, niet
op voorhand, niet tijdens de stelling en niet nadien. Volgend doel: 2 doelen.
30/10/2008:
De essentie is de smaak, het zicht van blikken op de wereld en zijn aspecten,
verder doet er weinig toe. Misschien, heel misschien de strijd tussen mijn dag
en mijn nacht, gevochten door ogen en oogleden, maar allemaal heel stiekem.
Moest iets anders van belang zijn, was ik reeds vergaan door paniek.
31/10/2008: HALLOWEEN EDITION
Ik weet echt niets meer, noch wat te denken, noch wat te drinken, en zelfs niet
wat te zeggen, en of ik wel iets zou zeggen. Ik weet niet meer te missen,
omdat ik het wil vermijden. Goed. Er mankeert niets, nee, maar er is iets
dat er nog had kunnen zijn, zoals het tegenovergestelde van overbodig.
01-10-2008
WHAT'S THIS EMOTION? - poetae dictis
NOTA: September, van 01/09/2008 tot 30/09/2008
----------------------------------------------------------
01/09/2008: SCHOOL EDITION
Ontdekken dat hoop niets behalve een woord is, 4 letters, 1 syllabe,
weinig tot geen betekenis meer. Het is allemaal wat vergeefs,
en toch is er van vergeving geen sprake, noch van aanvaarding.
Mijn hoop leidt bijna tot haat, 4 letters, 1 greep, geen betekenis.
02/09/2008:
Als ik kon, keek ik op naar alles wat kleiner was dan mij. En ik maakte
rechten krom, en krommen recht. Ik ging op en onder, zoals de zon,
zoals die 's zomers mijn nachtrust gunt. Ik speelde god, ik was god als ik kon.
Als ik kon, ik was een bureaulamp, of een lantaarnpaal of iets anders banaals.
03/09/2008:
Soms komen er gedachten op uit de grond, maar ze zijn ongegrond,
ze verdoezelen hetgeen wat elke dag opnieuw in de kast blijft zitten.
Het is nog steeds geen geloof, ook niet als ge denkt dat het bestaat;
en wonder bij wonder, er is nog steeds geen aanhang, noch een gevolg.
04/09/2008:
Ethiek is een kwestie van het buitenwereldse, blijkbaar. Sinds de val
van Rome, of die van Troje, zitten mensen met handen in haren,
en niemand weet wiens haardos. Een hoop op een schoonheid
die langs mij voorbij zal komen terwijl ik naar haar toe wandel.
05/09/2008:
Hey, er bestaan dingen waarvoor mensen bestaan die die zaken afzweren,
Omdat ze het beu zijn, de dingen of de mensen zelf, wat maakt het uit.
Alles komt samen in één grote anti-climax, zonde van de enige tijd.
Want als wij nog verder leefden, wat groots nut zouden wij worden?
06/09/2008:
Het milieu is gezellig warm en toedekbaar, zoals een slapende kat in de zetel.
Ik ben nogal los, gelaten en toevertrouwd aan een repetitieve vriendschap,
tot ik godzijdank verder word gedropt, in een tweezaat, in een herkenbaar
stelsel. Geen gesloten cirkel van mensen, maar een volwaardig gezin.
07/09/2008:
Meermaals gebeuren dingen zonder geldige reden, en vooral tegen geldige zin
van de betrokkene. Een of andere god leerde mij ooit om te zijn wie je bent,
wel, die god was een dommerik. Deze was een kapitein in de evidentie.
Als er nog eens iets wordt verwacht, sta ik klaar, net omdat ik ben veranderd.
08/09/2008:
Gevangen in een net van macht van buitenaf, terwijl ik buitenaf zou moeten zitten,
misschien een les, misschien een getreiter, hoe dan ook vecht ik me erdoor.
Het is leuk, om te denken hoe alles beter kan zijn, omdat verlangens vervulbaar zijn
niet zozeer snel dan wel na ettelijke tijd. Begeerten beheersen mijn dagen.
09/09/2008:
Het is een geschenk vanaf heden tot iets meer heden, de rest valt af te wachten.
Er moet iets gebeuren maar het is vrij dubieus of het wel kan,
want het denken is achterhaald en verstand is totaal uit de mode.
Maar –om het weerzinwekkendlijk af te maken-, ik zie u nog steeds, en graag.
10/09/2008:
Misschien heb ik minder nodig in de plaats van meer, en weinig dan meer.
Wat is ons leven nog waard als ge maar den helft van uzelf zijt?
Er zijn veel problemen, maar allemaal extern, oftewel ook overdreven,
en ze zijn onoplosbaar, want niemand doet nog enige moeite.
11/09/2008:
Hectische gevoelens in rustige sferen onder verschillende omstandigheden
brengen nefaste situaties voor de emotionele ziel teweeg, helaas. Helaas.
Ge kunt niks veranderen, tenzij ge er macht over hebt, en de regel is:
mensen hebben geen macht, ze hebben enkel de liefde. Of zoiets.
12/09/2008:
Van her en der een evenwichtige extase, uitgebroeid naar de zon toe,
zoals een convergente vreugdestraal vanuit mijn brein en zenuwbaan.
Tot een punt van explosie van explosies van sterren en zonnen,
en wolken en dauwdruppels die aan de wenkbrauwen blijven hangen.
13/09/2008:
Misschien bestaat er nog een hoop op een klein deeltje mensheid,
een achtste misschien, alleszins genoeg voor mij, opdat wij alles
zeggen kunnen dat onze lever niet kan dragen, en waarbij onze
prostaat niet meer kan helpen. We leggen te weinig druk, me drunkt.
14/09/2008:
Ge krijgt een wachttijd van 3 tot 4 achtsten van een seconde, en zeg dan
wat wij nodig hebben en waarom. Vertel wat je te zeggen hebt,
ik zorg voor de aanbidding, gij zorgt voor de ontvangst daarvan.
Mijn hart zit vol met lucht, en af en toe moet dat afgelaten worden.
15/09/2008:
Een onverwacht pad kruist mijn verwachtingen door steegjes en dreven,
en daarenbovendien verblijdt het mij met een enorm aantal kwaliteiten
waarvan ik nooit had geweten dat ze bestonden. Tot zover tot ze ietwat
instortten, en bijna pijn doen, omdat ge bang zijt voor een onverwacht verlies.
16/09/2008:
Zonder al te veel te doen in een roes blijven zitten, en ervoor zorgen
dat ge die niet verliest. Levensdoelen worden te hoog gesteld, me dunkt,
en ze worden te weinig bedoeld. Mijn uitvoering wordt uitgevoerd
omdat ik ertoe wordt gedwongen door mijn eigen inzicht en gelijk.
17/09/2008:
Geen roes is aan mij besteed, maar een rush, een haast sneller dan de wind,
een wind van 60 km/h. En toch lukt het om rethorische antwoorden te vinden,
belachelijke zaken te verklaren en zien verklaard worden, en toch
sta ik op punt van bijna uit mijn voegen te barsten, ik heb teveel fundamenten.
18/09/2008:
Tijd schijnt te vluchten van alles wat er achter hem wordt gelaten.
Het is een beetje duivels, het is wat gemeen. Er is geen einde aan,
noch een aanknooppunt. Het is zo abstract als de liefde, maar erger,
en net zo concreet als de aarde, maar minder erg. Tempus fugere viderit.
19/09/2008:
Noch mijn hoofd, noch mijn lichaam is zeker van zijn zaak te voeren,
althans niet op deze vermaande manier, deze weelderige wijze vanverwaandheid.
Ik val noch met mijn achterste, noch met mijn voorste in de boter,
omdat die vloot te klein is voor mijn afzetgebied in het verre weiland.
20/09/2008:
Ik ben misschien niet de slimste, of de meest intelligente, maar ik weet wel veel.
Gij zijt misschien niet de meest interessante, of de leukste, maar ik hou van u.
Wij zijn misschien niet het meest perfect, of zelfs goed, maar dat maakt niet uit.
Wij zijn niet veel, erg weinig zou ik zelfs zeggen, maar wij weten dat tenminste.
21/09/2008: AUTUMN EDITION
Seconden waren nog nooit zo doorslaggevend, niemand was ooit zo strak.
Geen getijden, weinig tijden, veel spijzen, om het met een boutade te zeggen.
Het weer is er weer, en de was was af. De hoop op een zwart gat, toenemende,
maar ach, geliefde, ik geef er zo niet om, het zal me worst wezen.
22/09/2008:
Van slechts mijn pees tot een geheel achilleslichaam gemaakt, door het
gevreesde -doch uiteindelijk geliefde- systeem. Gekneden door het
werkwezen, de manueel bestuurde opdrachtenstructuur. Gemaaid,
als het gras aan deze kant van de straat, met enkele centimeters over gelaten.
23/09/2008:
Ik hoop dat ik niet meer zoveel levens over heb na dit, want dit lijkt
ook alweer eentje te veel. Of het aan mijn index ligt, of aan hetgeen wat
ik zelf schrijf, of niet lees: er is geen kat, geen hond of kanarievogel, en
bovenal is er geen mens die daarom maalt. Weinig op een schaal van 1 tot 10.
24/09/2008:
Ik moet nog veel bekijken, er zal nog veel blijken uit mijn emoties,
of het gebrek daaraan, of het gespeel daarmee, of het getrek daarvan.
Ik ga u niets beloven, niemand, nooit en nergens. Ik denk aan een ordo,
waarbij ik verloren sta, en in mijn gedachten ben ik nog steeds de betere.
25/09/2008:
Zonder kalender zou men niet eens weten welke dag het was,
zonder horloge zou men niet eens weten hoeveel uren nog moeten zijn,
zonder straatstenen zou het maar een pure gok zijn wat een straat was,
en zonder de liefde zou de mens zichzelf niet eens meer weten zijn.
26/09/2008:
Ik zou niet weten waar te slapen, waar te rusten, of wanneer te knipperen,
moest gij niet in de buurt zijn. Mijn hoop ligt allemaal op jou,
terwijl het verhaal ironisch genoeg van mijn kant moet komen,
Ik kan enkel slapen, als dat met u in een straal van 5 meter rond mij is.
27/09/2008:
Behalve een geheel arsenaal aan kennis dat op mij wordt afgevuurd,
dringt er precies ook een gelaagde diverse stroom aan gevoel binnen.
Alsof ik niet meer precies weet waar die kennis vandaan komt,
en ik zelfs niet meer weet waartoe ook maar iets nog dient, dan te zijn.
28/09/2008:
Het is niet zozeer moeilijk om mijn gedachten weg te houden, maar
des te meer om ze bewaren. Mijn beelden zijn vertekent omdat mij potlood
te zwaar is voor mijn zwakke handen. Mijn zinnen zijn verzet omdat
mijn punctuatie niet meer optimaal is, en ik op het einde van alles terecht kom.
29/09/2008:
Ik heb de bedoeling misschien niet door, en heel misschien snap ik niets,
doch mijn ogen lichten op in een kleurrijk spectrum aan bruin en blauw
telkens ik aan eender wat denk, want het past allemaal in mijn beelden.
Moest ik nu nog zelf in dat enige plaatje passen, het was een gift.
30/09/2008:
Rondziende, meeluisterende, aandacht vestigende op het slechte,
het negatieve, het geëufemiseerde. Overzichtend op de lucht gericht,
die ondertussen niets meer of niets minder dan niets meer of niets minder
geworden was geworden. Niet meer briljant, maar gestoord en ziekelijk.
----------------------------------------------------------
01/09/2008: SCHOOL EDITION
Ontdekken dat hoop niets behalve een woord is, 4 letters, 1 syllabe,
weinig tot geen betekenis meer. Het is allemaal wat vergeefs,
en toch is er van vergeving geen sprake, noch van aanvaarding.
Mijn hoop leidt bijna tot haat, 4 letters, 1 greep, geen betekenis.
02/09/2008:
Als ik kon, keek ik op naar alles wat kleiner was dan mij. En ik maakte
rechten krom, en krommen recht. Ik ging op en onder, zoals de zon,
zoals die 's zomers mijn nachtrust gunt. Ik speelde god, ik was god als ik kon.
Als ik kon, ik was een bureaulamp, of een lantaarnpaal of iets anders banaals.
03/09/2008:
Soms komen er gedachten op uit de grond, maar ze zijn ongegrond,
ze verdoezelen hetgeen wat elke dag opnieuw in de kast blijft zitten.
Het is nog steeds geen geloof, ook niet als ge denkt dat het bestaat;
en wonder bij wonder, er is nog steeds geen aanhang, noch een gevolg.
04/09/2008:
Ethiek is een kwestie van het buitenwereldse, blijkbaar. Sinds de val
van Rome, of die van Troje, zitten mensen met handen in haren,
en niemand weet wiens haardos. Een hoop op een schoonheid
die langs mij voorbij zal komen terwijl ik naar haar toe wandel.
05/09/2008:
Hey, er bestaan dingen waarvoor mensen bestaan die die zaken afzweren,
Omdat ze het beu zijn, de dingen of de mensen zelf, wat maakt het uit.
Alles komt samen in één grote anti-climax, zonde van de enige tijd.
Want als wij nog verder leefden, wat groots nut zouden wij worden?
06/09/2008:
Het milieu is gezellig warm en toedekbaar, zoals een slapende kat in de zetel.
Ik ben nogal los, gelaten en toevertrouwd aan een repetitieve vriendschap,
tot ik godzijdank verder word gedropt, in een tweezaat, in een herkenbaar
stelsel. Geen gesloten cirkel van mensen, maar een volwaardig gezin.
07/09/2008:
Meermaals gebeuren dingen zonder geldige reden, en vooral tegen geldige zin
van de betrokkene. Een of andere god leerde mij ooit om te zijn wie je bent,
wel, die god was een dommerik. Deze was een kapitein in de evidentie.
Als er nog eens iets wordt verwacht, sta ik klaar, net omdat ik ben veranderd.
08/09/2008:
Gevangen in een net van macht van buitenaf, terwijl ik buitenaf zou moeten zitten,
misschien een les, misschien een getreiter, hoe dan ook vecht ik me erdoor.
Het is leuk, om te denken hoe alles beter kan zijn, omdat verlangens vervulbaar zijn
niet zozeer snel dan wel na ettelijke tijd. Begeerten beheersen mijn dagen.
09/09/2008:
Het is een geschenk vanaf heden tot iets meer heden, de rest valt af te wachten.
Er moet iets gebeuren maar het is vrij dubieus of het wel kan,
want het denken is achterhaald en verstand is totaal uit de mode.
Maar –om het weerzinwekkendlijk af te maken-, ik zie u nog steeds, en graag.
10/09/2008:
Misschien heb ik minder nodig in de plaats van meer, en weinig dan meer.
Wat is ons leven nog waard als ge maar den helft van uzelf zijt?
Er zijn veel problemen, maar allemaal extern, oftewel ook overdreven,
en ze zijn onoplosbaar, want niemand doet nog enige moeite.
11/09/2008:
Hectische gevoelens in rustige sferen onder verschillende omstandigheden
brengen nefaste situaties voor de emotionele ziel teweeg, helaas. Helaas.
Ge kunt niks veranderen, tenzij ge er macht over hebt, en de regel is:
mensen hebben geen macht, ze hebben enkel de liefde. Of zoiets.
12/09/2008:
Van her en der een evenwichtige extase, uitgebroeid naar de zon toe,
zoals een convergente vreugdestraal vanuit mijn brein en zenuwbaan.
Tot een punt van explosie van explosies van sterren en zonnen,
en wolken en dauwdruppels die aan de wenkbrauwen blijven hangen.
13/09/2008:
Misschien bestaat er nog een hoop op een klein deeltje mensheid,
een achtste misschien, alleszins genoeg voor mij, opdat wij alles
zeggen kunnen dat onze lever niet kan dragen, en waarbij onze
prostaat niet meer kan helpen. We leggen te weinig druk, me drunkt.
14/09/2008:
Ge krijgt een wachttijd van 3 tot 4 achtsten van een seconde, en zeg dan
wat wij nodig hebben en waarom. Vertel wat je te zeggen hebt,
ik zorg voor de aanbidding, gij zorgt voor de ontvangst daarvan.
Mijn hart zit vol met lucht, en af en toe moet dat afgelaten worden.
15/09/2008:
Een onverwacht pad kruist mijn verwachtingen door steegjes en dreven,
en daarenbovendien verblijdt het mij met een enorm aantal kwaliteiten
waarvan ik nooit had geweten dat ze bestonden. Tot zover tot ze ietwat
instortten, en bijna pijn doen, omdat ge bang zijt voor een onverwacht verlies.
16/09/2008:
Zonder al te veel te doen in een roes blijven zitten, en ervoor zorgen
dat ge die niet verliest. Levensdoelen worden te hoog gesteld, me dunkt,
en ze worden te weinig bedoeld. Mijn uitvoering wordt uitgevoerd
omdat ik ertoe wordt gedwongen door mijn eigen inzicht en gelijk.
17/09/2008:
Geen roes is aan mij besteed, maar een rush, een haast sneller dan de wind,
een wind van 60 km/h. En toch lukt het om rethorische antwoorden te vinden,
belachelijke zaken te verklaren en zien verklaard worden, en toch
sta ik op punt van bijna uit mijn voegen te barsten, ik heb teveel fundamenten.
18/09/2008:
Tijd schijnt te vluchten van alles wat er achter hem wordt gelaten.
Het is een beetje duivels, het is wat gemeen. Er is geen einde aan,
noch een aanknooppunt. Het is zo abstract als de liefde, maar erger,
en net zo concreet als de aarde, maar minder erg. Tempus fugere viderit.
19/09/2008:
Noch mijn hoofd, noch mijn lichaam is zeker van zijn zaak te voeren,
althans niet op deze vermaande manier, deze weelderige wijze vanverwaandheid.
Ik val noch met mijn achterste, noch met mijn voorste in de boter,
omdat die vloot te klein is voor mijn afzetgebied in het verre weiland.
20/09/2008:
Ik ben misschien niet de slimste, of de meest intelligente, maar ik weet wel veel.
Gij zijt misschien niet de meest interessante, of de leukste, maar ik hou van u.
Wij zijn misschien niet het meest perfect, of zelfs goed, maar dat maakt niet uit.
Wij zijn niet veel, erg weinig zou ik zelfs zeggen, maar wij weten dat tenminste.
21/09/2008: AUTUMN EDITION
Seconden waren nog nooit zo doorslaggevend, niemand was ooit zo strak.
Geen getijden, weinig tijden, veel spijzen, om het met een boutade te zeggen.
Het weer is er weer, en de was was af. De hoop op een zwart gat, toenemende,
maar ach, geliefde, ik geef er zo niet om, het zal me worst wezen.
22/09/2008:
Van slechts mijn pees tot een geheel achilleslichaam gemaakt, door het
gevreesde -doch uiteindelijk geliefde- systeem. Gekneden door het
werkwezen, de manueel bestuurde opdrachtenstructuur. Gemaaid,
als het gras aan deze kant van de straat, met enkele centimeters over gelaten.
23/09/2008:
Ik hoop dat ik niet meer zoveel levens over heb na dit, want dit lijkt
ook alweer eentje te veel. Of het aan mijn index ligt, of aan hetgeen wat
ik zelf schrijf, of niet lees: er is geen kat, geen hond of kanarievogel, en
bovenal is er geen mens die daarom maalt. Weinig op een schaal van 1 tot 10.
24/09/2008:
Ik moet nog veel bekijken, er zal nog veel blijken uit mijn emoties,
of het gebrek daaraan, of het gespeel daarmee, of het getrek daarvan.
Ik ga u niets beloven, niemand, nooit en nergens. Ik denk aan een ordo,
waarbij ik verloren sta, en in mijn gedachten ben ik nog steeds de betere.
25/09/2008:
Zonder kalender zou men niet eens weten welke dag het was,
zonder horloge zou men niet eens weten hoeveel uren nog moeten zijn,
zonder straatstenen zou het maar een pure gok zijn wat een straat was,
en zonder de liefde zou de mens zichzelf niet eens meer weten zijn.
26/09/2008:
Ik zou niet weten waar te slapen, waar te rusten, of wanneer te knipperen,
moest gij niet in de buurt zijn. Mijn hoop ligt allemaal op jou,
terwijl het verhaal ironisch genoeg van mijn kant moet komen,
Ik kan enkel slapen, als dat met u in een straal van 5 meter rond mij is.
27/09/2008:
Behalve een geheel arsenaal aan kennis dat op mij wordt afgevuurd,
dringt er precies ook een gelaagde diverse stroom aan gevoel binnen.
Alsof ik niet meer precies weet waar die kennis vandaan komt,
en ik zelfs niet meer weet waartoe ook maar iets nog dient, dan te zijn.
28/09/2008:
Het is niet zozeer moeilijk om mijn gedachten weg te houden, maar
des te meer om ze bewaren. Mijn beelden zijn vertekent omdat mij potlood
te zwaar is voor mijn zwakke handen. Mijn zinnen zijn verzet omdat
mijn punctuatie niet meer optimaal is, en ik op het einde van alles terecht kom.
29/09/2008:
Ik heb de bedoeling misschien niet door, en heel misschien snap ik niets,
doch mijn ogen lichten op in een kleurrijk spectrum aan bruin en blauw
telkens ik aan eender wat denk, want het past allemaal in mijn beelden.
Moest ik nu nog zelf in dat enige plaatje passen, het was een gift.
30/09/2008:
Rondziende, meeluisterende, aandacht vestigende op het slechte,
het negatieve, het geëufemiseerde. Overzichtend op de lucht gericht,
die ondertussen niets meer of niets minder dan niets meer of niets minder
geworden was geworden. Niet meer briljant, maar gestoord en ziekelijk.
08-09-2008
Een te tedere aggregatie
De informatie van de erosies
En wanneer men haar zag,
zag ze er zo blauw uit als,
als het deel rondom de maan,
maar het was moeilijk haar te zien,
ze ging niet te snel, niet te traag,
ze koos echter zelf haar richting
-die ze nu steevast bepaald heeft-
en kiest zelf haar uitdijingen,
welke vaak misleidend blijken,
alsof ze hangt boven waar
alles golft onder.
Niet haar kracht, eerder haar uitstraling
moet besproken worden door ieder,
bewonderd worden door alle geliefden
en besprenkeld worden met regen,
welke door de zonnestralen breken
et ergo gedeeltelijk verdwijnen,
als sneeuw voor de zon, of als neerslag,
met doel op insensitieven voor neerslacht. (16/06/2008)
De ramificatie van de wateren
Zij was eens, de personificatie van het water
of de allegorie van een beginstroom, aan de oever.
Ellebogen waren haar wapen, vanaf de bron
tot de monding, zij maakte ellenlange bogen.
Zij maakte slechts bijna bochten, want dat
vond zij overbodig, zij kabbelde een liever.
De personificatie van het water, noch ludicus
noch liquidus, zij voerde allerminst vaart.
De allegorie haarzelve, in al haar schoonheid
en haar symboliek, verwees naar haar stroom.
“Als een preveling langs kleine keitjes en ruige rotsige
formaties, ofte als een grasoppervlak bij een kracht,
één der winden gelijk aan haar eigenste weerstand.”
De stroom vloeide standig en ook vast, dat hoort
en het past, geen enkel schade nog maar berokkende.
Zij liefkoosde haar bodem, die niet heel diep
of niet erg egaal was, door haar te strelen. (16/06/2008)
De stagnatie van de gronden
Hij stond er, de identificatie van den bodem
of de nagelatene van een water, overstroomd.
Bevalligheid of elegantie of schoonte, een virtuele
virtus der gronden, gedwong hem neerwaarts.
Al neerwaarts, de identificatie van den bodem
bleef schokkend, kende hij slecht één toevoeging.
Hij greep deze kans, gezien de rondom zijnde
toestandigheden, met zijn volledig bevlekt geloof.
Hij zou nog wijken noch sterven en, moest het
evenwel mogelijk zijn, een weg naar voren kiezen.
“Zo blijvend bespaard van onbenullen aan de randen,
geboren als een rood-witte leiddraad doorheen genen
behalve in beschouwing van zijn overste bovenste.”
Den bodem is aanhankelijk of afhankelijk, daar
de identificatie gesleten wordt, van zijn beleger.
Hij genoot van het plezier, volledig een terechte
of een collectieve stelling, voor zijn eigen aarden. (16/06/2008)
De inflatie van de limieten
Ze begonnen ermee, de realisaties van de grenzen
of de toevertrouwden van den bodem, voor geluk.
Bergen en grotere heuvels en klippen, voor al wie
van gestalte gediminueerd was, hielpen de perken.
Ze zagen geen nuttigheden, niet in de kristallen
of in de waterstofionen, met behulp van breedte.
Een ondermaatse kinetische vorm, met graagte
gezien meer dan anders, ze laten slechts niets door.
Ze gaan steeds verder, de realisaties van de grenzen
van des bodems des waters stroom, in den hoogte.
“Alles zal van ons uit gebeuren, maar nu werkt men
met name vooral tegen ons van binnenuit, en dan toch
wij horen dat wij brodig en noodzakelijk wezende.”
Ze begonnen een versterking, kleine twijgjes of
laurierbladeren of gesteente, tegenover elkaar.
Gedaan was het gevrees, verzameld door natuur
en ontzadigd uit zichzelf, zo werd ze verbreed. (16/06/2008)
De articulatie van de begrasden
Hij bleef zo staan, de alienatie van de velden
of de eenzaamheid van het grenzen, bij hen zelf.
Hij strekte en rekte, ofschoon er plaatsgebrek
dan niet plaatstekort was, zich uit over al.
Het meeste week, en terwijl hij ging en gaande
was over stompe hoeken, maar soms nam het.
Alsof hij moest verdringen, en zoals een veld
dat beamen zal, wat vuil en verward zou worden.
En leven gevend aan zij die willen, met inbegrip
van zij die misschien zouden willen, om eigen dunk.
“Wat blijft er zo niet van mijzelf over, moest ik niets,
kon ik niets zeggen over hun massa heen? Ik blijf liggen
ook al is het laat, ook al wordt er gegeten, gedronken.”
Een slag rechtswaarts, één die alles probeerde
te raken en beslagen, om voor variatie te zorgen.
Met gedachtenis en in vol ornaat, want alles
is hen als god, tonen zij de reflectie bij nacht. (23/06/2008)
De subgratie van de hemelen
Ze werd opgestegen, de incarnatie van het gesternte
of de aandachtsgift van de velden, als materie.
Een zekere zwaarte oefende, als het niet meer
of misschien ook niet minder was, een kracht uit.
Ze wist alles te zien, en ook al was er zelfs niets
niet in de buurt vindbaarder, te overblijkende.
En of ook enigszins een bepaling, alsof deze over
alles heen kroop en kruipt, zich terecht berecht.
Ze begeven zich ten lichte van hen, die evenzeer
een genitiefbepaling zijn, een schoonheid versterkt.
“Dit is een origineel script, een euclidisch gegeven,
dat in onzer handen verbergt zich, dat ons ter liefde
dient, en ter aarde reikt, zonder enige fysieke actie.”
Een nakomende versie van, wat wij eens noemden
het gefonkel van een hemel, het gelaat van goden.
Een ogenschijnlijk verschil tussen dit, waarom
blijkt wel, en het oneindige einde van haar rijk. (17/06/2008)
De latentie van de almachtigen
Zij zal zijn, de introductie van de algemachtigde
of de rafinatie van het bovenste gen, bij de atoom.
Zij zal moleculaire schenken, hetzij een geschenk
hetzij een inhoudsloos verdrag, als overlapping.
Alles kan zij tot creatie maken, want moest zij
niet capabel en rendabel zijn, voor als haar werk.
Het is totaal in haar geheel, zonder ook maar één
ontbrekend middel tot vrijheid, vervaardigd.
Niets blijft over van het overige of, ofschoon
overbodig misschien, vroeger gepolijst werk.
“Leven wordt mij met veel graagte liefgehad, maar
wat ben ik doch tot nut als het gediminueerd wordt,
ik beleef, gedragen door niets dan mijn stelsel.”
Gelukzalig en ook welvarend, in de hoop dat
dit zo kan blijven, zij strijdt verder ten gunste.
Zij verhoogt niets, zij is namelijk zelf in vol
ornaat een hoogte, zij blijft een overheid. (17/06/2008)
----------------------------------------------------------
'k Denk dat het best saai is om te lezen, maar om het te schrijven was wel heel cool! Ge kunt eigenlijk voort blijven doen, tot in het oneindige, maar daar heb ik geen goesting in, oké?
En wanneer men haar zag,
zag ze er zo blauw uit als,
als het deel rondom de maan,
maar het was moeilijk haar te zien,
ze ging niet te snel, niet te traag,
ze koos echter zelf haar richting
-die ze nu steevast bepaald heeft-
en kiest zelf haar uitdijingen,
welke vaak misleidend blijken,
alsof ze hangt boven waar
alles golft onder.
Niet haar kracht, eerder haar uitstraling
moet besproken worden door ieder,
bewonderd worden door alle geliefden
en besprenkeld worden met regen,
welke door de zonnestralen breken
et ergo gedeeltelijk verdwijnen,
als sneeuw voor de zon, of als neerslag,
met doel op insensitieven voor neerslacht. (16/06/2008)
De ramificatie van de wateren
Zij was eens, de personificatie van het water
of de allegorie van een beginstroom, aan de oever.
Ellebogen waren haar wapen, vanaf de bron
tot de monding, zij maakte ellenlange bogen.
Zij maakte slechts bijna bochten, want dat
vond zij overbodig, zij kabbelde een liever.
De personificatie van het water, noch ludicus
noch liquidus, zij voerde allerminst vaart.
De allegorie haarzelve, in al haar schoonheid
en haar symboliek, verwees naar haar stroom.
“Als een preveling langs kleine keitjes en ruige rotsige
formaties, ofte als een grasoppervlak bij een kracht,
één der winden gelijk aan haar eigenste weerstand.”
De stroom vloeide standig en ook vast, dat hoort
en het past, geen enkel schade nog maar berokkende.
Zij liefkoosde haar bodem, die niet heel diep
of niet erg egaal was, door haar te strelen. (16/06/2008)
De stagnatie van de gronden
Hij stond er, de identificatie van den bodem
of de nagelatene van een water, overstroomd.
Bevalligheid of elegantie of schoonte, een virtuele
virtus der gronden, gedwong hem neerwaarts.
Al neerwaarts, de identificatie van den bodem
bleef schokkend, kende hij slecht één toevoeging.
Hij greep deze kans, gezien de rondom zijnde
toestandigheden, met zijn volledig bevlekt geloof.
Hij zou nog wijken noch sterven en, moest het
evenwel mogelijk zijn, een weg naar voren kiezen.
“Zo blijvend bespaard van onbenullen aan de randen,
geboren als een rood-witte leiddraad doorheen genen
behalve in beschouwing van zijn overste bovenste.”
Den bodem is aanhankelijk of afhankelijk, daar
de identificatie gesleten wordt, van zijn beleger.
Hij genoot van het plezier, volledig een terechte
of een collectieve stelling, voor zijn eigen aarden. (16/06/2008)
De inflatie van de limieten
Ze begonnen ermee, de realisaties van de grenzen
of de toevertrouwden van den bodem, voor geluk.
Bergen en grotere heuvels en klippen, voor al wie
van gestalte gediminueerd was, hielpen de perken.
Ze zagen geen nuttigheden, niet in de kristallen
of in de waterstofionen, met behulp van breedte.
Een ondermaatse kinetische vorm, met graagte
gezien meer dan anders, ze laten slechts niets door.
Ze gaan steeds verder, de realisaties van de grenzen
van des bodems des waters stroom, in den hoogte.
“Alles zal van ons uit gebeuren, maar nu werkt men
met name vooral tegen ons van binnenuit, en dan toch
wij horen dat wij brodig en noodzakelijk wezende.”
Ze begonnen een versterking, kleine twijgjes of
laurierbladeren of gesteente, tegenover elkaar.
Gedaan was het gevrees, verzameld door natuur
en ontzadigd uit zichzelf, zo werd ze verbreed. (16/06/2008)
De articulatie van de begrasden
Hij bleef zo staan, de alienatie van de velden
of de eenzaamheid van het grenzen, bij hen zelf.
Hij strekte en rekte, ofschoon er plaatsgebrek
dan niet plaatstekort was, zich uit over al.
Het meeste week, en terwijl hij ging en gaande
was over stompe hoeken, maar soms nam het.
Alsof hij moest verdringen, en zoals een veld
dat beamen zal, wat vuil en verward zou worden.
En leven gevend aan zij die willen, met inbegrip
van zij die misschien zouden willen, om eigen dunk.
“Wat blijft er zo niet van mijzelf over, moest ik niets,
kon ik niets zeggen over hun massa heen? Ik blijf liggen
ook al is het laat, ook al wordt er gegeten, gedronken.”
Een slag rechtswaarts, één die alles probeerde
te raken en beslagen, om voor variatie te zorgen.
Met gedachtenis en in vol ornaat, want alles
is hen als god, tonen zij de reflectie bij nacht. (23/06/2008)
De subgratie van de hemelen
Ze werd opgestegen, de incarnatie van het gesternte
of de aandachtsgift van de velden, als materie.
Een zekere zwaarte oefende, als het niet meer
of misschien ook niet minder was, een kracht uit.
Ze wist alles te zien, en ook al was er zelfs niets
niet in de buurt vindbaarder, te overblijkende.
En of ook enigszins een bepaling, alsof deze over
alles heen kroop en kruipt, zich terecht berecht.
Ze begeven zich ten lichte van hen, die evenzeer
een genitiefbepaling zijn, een schoonheid versterkt.
“Dit is een origineel script, een euclidisch gegeven,
dat in onzer handen verbergt zich, dat ons ter liefde
dient, en ter aarde reikt, zonder enige fysieke actie.”
Een nakomende versie van, wat wij eens noemden
het gefonkel van een hemel, het gelaat van goden.
Een ogenschijnlijk verschil tussen dit, waarom
blijkt wel, en het oneindige einde van haar rijk. (17/06/2008)
De latentie van de almachtigen
Zij zal zijn, de introductie van de algemachtigde
of de rafinatie van het bovenste gen, bij de atoom.
Zij zal moleculaire schenken, hetzij een geschenk
hetzij een inhoudsloos verdrag, als overlapping.
Alles kan zij tot creatie maken, want moest zij
niet capabel en rendabel zijn, voor als haar werk.
Het is totaal in haar geheel, zonder ook maar één
ontbrekend middel tot vrijheid, vervaardigd.
Niets blijft over van het overige of, ofschoon
overbodig misschien, vroeger gepolijst werk.
“Leven wordt mij met veel graagte liefgehad, maar
wat ben ik doch tot nut als het gediminueerd wordt,
ik beleef, gedragen door niets dan mijn stelsel.”
Gelukzalig en ook welvarend, in de hoop dat
dit zo kan blijven, zij strijdt verder ten gunste.
Zij verhoogt niets, zij is namelijk zelf in vol
ornaat een hoogte, zij blijft een overheid. (17/06/2008)
----------------------------------------------------------
'k Denk dat het best saai is om te lezen, maar om het te schrijven was wel heel cool! Ge kunt eigenlijk voort blijven doen, tot in het oneindige, maar daar heb ik geen goesting in, oké?
03-09-2008
WHAT'S THIS EMOTION? - poetae dictis
NOTA: Augustus, van 01/08/2008 tot 31/08/2008
----------------------------------------------------------
01/08/2008:
Het schijnt dat niets nog eindigt, en dat reïncarnatie gewoon het leven zelf is.
Vol herhalingen, met een lichte variatio, vol met staccato's die hoe dan ook
je de grond in boren. Het origineel is te ver afgelegen van hetgeen nu is,
en we zijn het in eerste instantie toch quasi vergeten, zelfs vergeven.
02/08/2008:
Net wanneer je denkt dat het meeste van alles wat op het spel staat, ervanaf
gespeeld zal worden, net dan wordt uw gezichtsvermogen tijdelijk verruimd.
Sommige mensen zijn ook personen, anderen zijn slechts massaal en massief.
Ongebruikelijk in het bijzijn, verantwoord in het gedrag voor zichzelf.
03/08/2008:
Soms zijn er dingen die niet goed werken, zoals auto's zonder benzine
of de spijsvertering van mijn hart, omdat ze een stof te kort komen.
Het is een jammerlijke zaak van allertwegen, vooral mijnentwegen,
maar bij elke oplossing past een probleem dat niet goed kan werken.
04/08/2008:
Wij leven wij van nacht tot nacht, en liefst zonder dag, want slapen
dat is niet onze tas thee, nog onze interesse overdag of 's nachts.
Een dilemma in de luxe, eenheidsproblemen die samentellen en zo
doen ze alsof ze iets waard zijn. Maar veel keren niets blijft niets.
05/08/2008:
Even denk ik dat alles goedloopt, en even later ben ik er zeker van, want:
maakt het uiteindelijk enkele greintjes uit als ik dit anders ineen steek?
Is het een misdrijf om weg te dromen en ver weg te gaan met gedachten?
Is liefde een misdaad? Want dan geef ik mezelf liever aan voor psychopaat.
06/08/2008:
Iedereen durft wel eens zeggen dat men van alles houdt, en van iedereen
(al is laatstgenoemde minder frequent gebruikt), en dan menen ze het
voor hoogstens enkele seconden, totdat hun aandacht verspeeld wordt.
Het is een hoog goed om slechts laag te blijven, voor iedereen en alles.
07/08/2008:
Een beetje verliefd, een beetje verstrooid, een beetje verward en een beetje
van rechts naar links tot in de goot overhoop gegooid door mezelf.
Of het initieel mijn intentie was om intensief iets insensitief te doen,
laat ik maar in het midden, tussen links en rechts, en een beetje verder.
08/08/2008: 8TH EDITION
Een hoop opgestapeld, een hoop zaken en affaires die vallen te bezien,
die ik nog moet verkleinen tot een hoopje dat mij gerust laat, hopelijk.
Als naar een 3de hemel maar zonder ook maar een beetje dood te zijn,
integendeel. Ik ga voort, zonder mijn rem in te duwen. Maar niet te hard.
09/08/2008:
Ik begeef me in een zwart gat van tijden en momenten, mensen en
persoonlijkheden die bloeien als bloemen in de nacht. Voorzichtig.
Alles ziet er enorm vreemd uit, alsof het gestolen is uit een ander leven,
alsof iemand iets gehaald had van een ander en er zelf mee werd gemaakt.
10/08/2008:
Gelukkig in één tiende ornaat, mijn volledige versiering blijft achterwege.
Ik ben als een strohalm, zou je kunnen zeggen, of iets anders klein
en onbelangrijks, maar ik help mee, zou je kunnen zeggen, met het binden.
Een strohalm die af en toe gek doet, die af en toe stil en rustig blijft.
11/08/2008:
Een fijn gedacht, om wakker te worden en de dag te beginnen, ook al
en zelfs zelfs al is het vroeg en is niemand ter wereld goed wakker.
Niemand is nooit goed wakker, we slapen allemaal nog een klein beetje
maar de dag geeft ons toch een beetje kracht om te schijnen naar iedereen.
12/08/2008:
Ik overdenk niets meer, het is afgeleerd vanaf dat ik ergens tegenover sta.
We zijn omringd door een gigantisch landschap, onderverdeeld in miniscule
landjes, gecategoriseerd in schapjes van 1 op 2 centimetertjes. En we zijn blij.
Geen lenzen nodig, geen brillen voorzien, maar ik kan zover kijken als ik wil.
13/08/2008:
Grappig hoe alles zo voortgaat, zonder dat je iets tegen kan houden,
want als je dat probeert, verlies je alleen maar. Gek hoe men niets doorheeft.
Jammer hoe men nooit tijdmaakt voor de juiste dingen, hoe men tijd opvult
met de minder belangrijke zaken, met inspanningen ten gunste van zichzelf.
14/08/2008:
Een welgemeende feestuitroep voor de levens van vele mensen,
het is een verrassing dat zoveel persoonlijkheden positief blijven zijn.
Ik heb geen idee waar ik sta, en ik betwijfel of ik geïnteresseerd ben,
maar ik denk een klein deel te zijn van iets enorm en onzichtbaar.
15/08/2008: MOTHER EDITION
Als je nagaat, hoeveel mensen nog aan elkaar denken, en dan eens
het aantal personages die simultaan aan zichzelf denken bekijkt, ik vrees
dat er nooit op aarde genoeg wiskunde tekens zullen bestaan om
dat verschil uit te schrijven, want het is meer dan gigantisch.
16/08/2008:
Een voorbarig gevoel van beschrijflijke noch voorspelbare nostalgie,
het begeren naar een vorig tijdperk als het ware, waarin alles nog
gewoon was, zorgeloos want dat is het mooiste goed mijns inziens.
Misschien moet ik vervanging zoeken, voor alles wat weggaat.
17/08/2008:
Alles wat ooit goed was werd nu in één zweterige plaats gestoken,
een creatieve maar eerder gedissecteerde sfeer voor vele van ons.
Stel je voor wat voor onheil er te wachten staat, zelfs na dit, na
een deel van mijn leven weggeven te hebben, aan een land, aan een mens.
18/08/2008:
Alle troeven verspeeld, zonder enig idee van de juistheid van mijn handeling.
Als ik gods hulp inroep, zou hij dan een middel tegen emotie geven,
een apathie-apotheek misschien. Het is moeilijk om om te gaan, maar,
stel je voor, het is zelf nog moeilijker om niet om te gaan, niet te begaan.
19/08/2008:
Ik lig helemaal overhoop met vuil dat wordt gewassen -momenteel-
en onder het gewicht van 11 jaren liefde en iets of wat vriendschap,
gebogen door alles wat ooit is gebeurd in mijn bijzijn, verborgen ergens
in een struik of gebladerte, omdat angst de grootste kwetsbaarheid is.
20/08/2008:
Dit betekent niets, want ik heb er geen baat bij, behalve een hoofdzonde.
Ik ben niets vooruit gekomen, niks is er gebeurd dat mij hielp, tenzij
het abnormale. En dan nog van geluk spreken dat ik van geluk mag spreken,
zoniet had alles tegengezeten, in afwachting tot de verdwijning.
21/08/2008:
Stel dat de wereld een spijsvertering is, en heel het uiterste is wat ons verteert,
zouden wij dan naarmate we verouderen, onze stoffen afgeven
aan de aarde, opdat zij beter kan leven, en wij slechter, wij de componenten.
Wie weet wat wij toedoen, of tegoeddoen, of welke bergen wij verzetten.
22/08/2008:
Ik ben een gemiddeld minimum in een zee van extreme maxima, alsof
ik mezelf niet herken, niet meteen alleszins, want ik ben vermomd.
Maar ik draag geen masker, geen bepaalde stijl die mij werd voorgedaan
misschien wil ik wel weg, ik wil slapen, en warmte, bij mezelf.
23/08/2008:
Als ze zeggen dat ze één geworden zijn met iets, hetzij de natuur,
hetzij een partner, hetzij het eten dat reeds bereid is door topchefs,
moet ge zorgen dat gij zelf niet één wordt, maar apart -als twee- blijft.
Want als één zijn vergt het hoogste goed in de rij der deugden.
24/08/2008:
Er is geen sprake van beenderen die gebroken worden, enkel door
de frequentie en de decibels. Ik ben een muur van contrasten, en ik houd
de verkeerde gedachten tegen, waarna ze voor lang tegen mij
blijven plakken. Alles verdwijnt even. Alles behalve 1 situatie.
25/08/2008:
Mijn leven is een open veld van nostalgie en verborgen melancholie,
waarin gelukkig struiken groeien, zo groot als grote struiken worden,
die mijn pathos in de positieve zin naar de bovenhand helpen grijpen.
Ik ben een veld waarin onkruid slechts traag wordt gewied, maar effectief.
26/08/2008: BIRTHDAY EDITION
Perpetueel geluk voor pakweg 15 uur en een half, tot zover mijn
uren van aandacht, affectie, actie en een beetje alternatie, god dank.
Horatius zei ooit eens dat men de dag moest plukken, ik geloofde het niet:
een dag moet met rust gelaten worden, opdat ge ervan kunt genieten.
27/08/2008:
Het gebeurde en het lag buiten mij bereik, alsof mijn Latijn op was
en mijn Nederlands het moest overnemen. Het lukte met glans,
maar niets bleef zo blinken. Als je wilt verven, beken dan ook kleur.
Zorg voor alles en iedereen, maar vergeet uzelf niet, alsjeblieft.
28/08/2008:
Ongehoord en nooit verstaan, zo stil was mijn afwezigheid van motie.
Niemand luistert naar wat je doet, doch daarmee breekt en vervoegt
men de harten van hen. Openstaan voor redevoeringen, een eerste stap.
de volgende: rede voeren, slapen, vrede voeren en laten gebeuren.
29/08/2008:
Ik ben hier niet graag, maar ik weet nergens anders te belanden.
Ik ben mijn verdrijf kwijt, maar mijn tijd heb ik nog, en een lege variabele.
Een zonde van het leven, zonder van het leven beter te weten, allicht.
Tijden hebben geleden en uren zijn vergaan, en toch, ik ben hier nog.
30/08/2008:
Te weinig druk op te veel dagen, nachten, het weegt ogenschijnlijk, ook al
lijkt het gebrek een deugd, en zelfs al lijkt de afwezigheid aanwezig.
De weg is weg. Er is geen route meer die naar huis leidt, alles gaat verder.
Geen ontkomen, het gangpad richting dageraad komt steeds dichter.
31/08/2008:
Ik geef er om, jammer genoeg, dat van mij veel ontnomen wordt door mij,
omdat ik geen idee‘n heb die worden uitgewerkt, geen plannen
die worden uitgetekend, geen kinderen die worden uitgebroed, of zoiets.
Mijn vrijheid overmant mijn bestaansdom, jammer genoeg, en ik geef er om.
----------------------------------------------------------
01/08/2008:
Het schijnt dat niets nog eindigt, en dat reïncarnatie gewoon het leven zelf is.
Vol herhalingen, met een lichte variatio, vol met staccato's die hoe dan ook
je de grond in boren. Het origineel is te ver afgelegen van hetgeen nu is,
en we zijn het in eerste instantie toch quasi vergeten, zelfs vergeven.
02/08/2008:
Net wanneer je denkt dat het meeste van alles wat op het spel staat, ervanaf
gespeeld zal worden, net dan wordt uw gezichtsvermogen tijdelijk verruimd.
Sommige mensen zijn ook personen, anderen zijn slechts massaal en massief.
Ongebruikelijk in het bijzijn, verantwoord in het gedrag voor zichzelf.
03/08/2008:
Soms zijn er dingen die niet goed werken, zoals auto's zonder benzine
of de spijsvertering van mijn hart, omdat ze een stof te kort komen.
Het is een jammerlijke zaak van allertwegen, vooral mijnentwegen,
maar bij elke oplossing past een probleem dat niet goed kan werken.
04/08/2008:
Wij leven wij van nacht tot nacht, en liefst zonder dag, want slapen
dat is niet onze tas thee, nog onze interesse overdag of 's nachts.
Een dilemma in de luxe, eenheidsproblemen die samentellen en zo
doen ze alsof ze iets waard zijn. Maar veel keren niets blijft niets.
05/08/2008:
Even denk ik dat alles goedloopt, en even later ben ik er zeker van, want:
maakt het uiteindelijk enkele greintjes uit als ik dit anders ineen steek?
Is het een misdrijf om weg te dromen en ver weg te gaan met gedachten?
Is liefde een misdaad? Want dan geef ik mezelf liever aan voor psychopaat.
06/08/2008:
Iedereen durft wel eens zeggen dat men van alles houdt, en van iedereen
(al is laatstgenoemde minder frequent gebruikt), en dan menen ze het
voor hoogstens enkele seconden, totdat hun aandacht verspeeld wordt.
Het is een hoog goed om slechts laag te blijven, voor iedereen en alles.
07/08/2008:
Een beetje verliefd, een beetje verstrooid, een beetje verward en een beetje
van rechts naar links tot in de goot overhoop gegooid door mezelf.
Of het initieel mijn intentie was om intensief iets insensitief te doen,
laat ik maar in het midden, tussen links en rechts, en een beetje verder.
08/08/2008: 8TH EDITION
Een hoop opgestapeld, een hoop zaken en affaires die vallen te bezien,
die ik nog moet verkleinen tot een hoopje dat mij gerust laat, hopelijk.
Als naar een 3de hemel maar zonder ook maar een beetje dood te zijn,
integendeel. Ik ga voort, zonder mijn rem in te duwen. Maar niet te hard.
09/08/2008:
Ik begeef me in een zwart gat van tijden en momenten, mensen en
persoonlijkheden die bloeien als bloemen in de nacht. Voorzichtig.
Alles ziet er enorm vreemd uit, alsof het gestolen is uit een ander leven,
alsof iemand iets gehaald had van een ander en er zelf mee werd gemaakt.
10/08/2008:
Gelukkig in één tiende ornaat, mijn volledige versiering blijft achterwege.
Ik ben als een strohalm, zou je kunnen zeggen, of iets anders klein
en onbelangrijks, maar ik help mee, zou je kunnen zeggen, met het binden.
Een strohalm die af en toe gek doet, die af en toe stil en rustig blijft.
11/08/2008:
Een fijn gedacht, om wakker te worden en de dag te beginnen, ook al
en zelfs zelfs al is het vroeg en is niemand ter wereld goed wakker.
Niemand is nooit goed wakker, we slapen allemaal nog een klein beetje
maar de dag geeft ons toch een beetje kracht om te schijnen naar iedereen.
12/08/2008:
Ik overdenk niets meer, het is afgeleerd vanaf dat ik ergens tegenover sta.
We zijn omringd door een gigantisch landschap, onderverdeeld in miniscule
landjes, gecategoriseerd in schapjes van 1 op 2 centimetertjes. En we zijn blij.
Geen lenzen nodig, geen brillen voorzien, maar ik kan zover kijken als ik wil.
13/08/2008:
Grappig hoe alles zo voortgaat, zonder dat je iets tegen kan houden,
want als je dat probeert, verlies je alleen maar. Gek hoe men niets doorheeft.
Jammer hoe men nooit tijdmaakt voor de juiste dingen, hoe men tijd opvult
met de minder belangrijke zaken, met inspanningen ten gunste van zichzelf.
14/08/2008:
Een welgemeende feestuitroep voor de levens van vele mensen,
het is een verrassing dat zoveel persoonlijkheden positief blijven zijn.
Ik heb geen idee waar ik sta, en ik betwijfel of ik geïnteresseerd ben,
maar ik denk een klein deel te zijn van iets enorm en onzichtbaar.
15/08/2008: MOTHER EDITION
Als je nagaat, hoeveel mensen nog aan elkaar denken, en dan eens
het aantal personages die simultaan aan zichzelf denken bekijkt, ik vrees
dat er nooit op aarde genoeg wiskunde tekens zullen bestaan om
dat verschil uit te schrijven, want het is meer dan gigantisch.
16/08/2008:
Een voorbarig gevoel van beschrijflijke noch voorspelbare nostalgie,
het begeren naar een vorig tijdperk als het ware, waarin alles nog
gewoon was, zorgeloos want dat is het mooiste goed mijns inziens.
Misschien moet ik vervanging zoeken, voor alles wat weggaat.
17/08/2008:
Alles wat ooit goed was werd nu in één zweterige plaats gestoken,
een creatieve maar eerder gedissecteerde sfeer voor vele van ons.
Stel je voor wat voor onheil er te wachten staat, zelfs na dit, na
een deel van mijn leven weggeven te hebben, aan een land, aan een mens.
18/08/2008:
Alle troeven verspeeld, zonder enig idee van de juistheid van mijn handeling.
Als ik gods hulp inroep, zou hij dan een middel tegen emotie geven,
een apathie-apotheek misschien. Het is moeilijk om om te gaan, maar,
stel je voor, het is zelf nog moeilijker om niet om te gaan, niet te begaan.
19/08/2008:
Ik lig helemaal overhoop met vuil dat wordt gewassen -momenteel-
en onder het gewicht van 11 jaren liefde en iets of wat vriendschap,
gebogen door alles wat ooit is gebeurd in mijn bijzijn, verborgen ergens
in een struik of gebladerte, omdat angst de grootste kwetsbaarheid is.
20/08/2008:
Dit betekent niets, want ik heb er geen baat bij, behalve een hoofdzonde.
Ik ben niets vooruit gekomen, niks is er gebeurd dat mij hielp, tenzij
het abnormale. En dan nog van geluk spreken dat ik van geluk mag spreken,
zoniet had alles tegengezeten, in afwachting tot de verdwijning.
21/08/2008:
Stel dat de wereld een spijsvertering is, en heel het uiterste is wat ons verteert,
zouden wij dan naarmate we verouderen, onze stoffen afgeven
aan de aarde, opdat zij beter kan leven, en wij slechter, wij de componenten.
Wie weet wat wij toedoen, of tegoeddoen, of welke bergen wij verzetten.
22/08/2008:
Ik ben een gemiddeld minimum in een zee van extreme maxima, alsof
ik mezelf niet herken, niet meteen alleszins, want ik ben vermomd.
Maar ik draag geen masker, geen bepaalde stijl die mij werd voorgedaan
misschien wil ik wel weg, ik wil slapen, en warmte, bij mezelf.
23/08/2008:
Als ze zeggen dat ze één geworden zijn met iets, hetzij de natuur,
hetzij een partner, hetzij het eten dat reeds bereid is door topchefs,
moet ge zorgen dat gij zelf niet één wordt, maar apart -als twee- blijft.
Want als één zijn vergt het hoogste goed in de rij der deugden.
24/08/2008:
Er is geen sprake van beenderen die gebroken worden, enkel door
de frequentie en de decibels. Ik ben een muur van contrasten, en ik houd
de verkeerde gedachten tegen, waarna ze voor lang tegen mij
blijven plakken. Alles verdwijnt even. Alles behalve 1 situatie.
25/08/2008:
Mijn leven is een open veld van nostalgie en verborgen melancholie,
waarin gelukkig struiken groeien, zo groot als grote struiken worden,
die mijn pathos in de positieve zin naar de bovenhand helpen grijpen.
Ik ben een veld waarin onkruid slechts traag wordt gewied, maar effectief.
26/08/2008: BIRTHDAY EDITION
Perpetueel geluk voor pakweg 15 uur en een half, tot zover mijn
uren van aandacht, affectie, actie en een beetje alternatie, god dank.
Horatius zei ooit eens dat men de dag moest plukken, ik geloofde het niet:
een dag moet met rust gelaten worden, opdat ge ervan kunt genieten.
27/08/2008:
Het gebeurde en het lag buiten mij bereik, alsof mijn Latijn op was
en mijn Nederlands het moest overnemen. Het lukte met glans,
maar niets bleef zo blinken. Als je wilt verven, beken dan ook kleur.
Zorg voor alles en iedereen, maar vergeet uzelf niet, alsjeblieft.
28/08/2008:
Ongehoord en nooit verstaan, zo stil was mijn afwezigheid van motie.
Niemand luistert naar wat je doet, doch daarmee breekt en vervoegt
men de harten van hen. Openstaan voor redevoeringen, een eerste stap.
de volgende: rede voeren, slapen, vrede voeren en laten gebeuren.
29/08/2008:
Ik ben hier niet graag, maar ik weet nergens anders te belanden.
Ik ben mijn verdrijf kwijt, maar mijn tijd heb ik nog, en een lege variabele.
Een zonde van het leven, zonder van het leven beter te weten, allicht.
Tijden hebben geleden en uren zijn vergaan, en toch, ik ben hier nog.
30/08/2008:
Te weinig druk op te veel dagen, nachten, het weegt ogenschijnlijk, ook al
lijkt het gebrek een deugd, en zelfs al lijkt de afwezigheid aanwezig.
De weg is weg. Er is geen route meer die naar huis leidt, alles gaat verder.
Geen ontkomen, het gangpad richting dageraad komt steeds dichter.
31/08/2008:
Ik geef er om, jammer genoeg, dat van mij veel ontnomen wordt door mij,
omdat ik geen idee‘n heb die worden uitgewerkt, geen plannen
die worden uitgetekend, geen kinderen die worden uitgebroed, of zoiets.
Mijn vrijheid overmant mijn bestaansdom, jammer genoeg, en ik geef er om.
02-08-2008
WHAT'S THIS EMOTION? - poetae dictis
NOTA: Juli, van 01/07/2008 tot 31/07/2008
----------------------------------------------------------
01/07/2008:
Een enorm succes, een opvolging van gevolgen durft men wel eens te zeggen,
nu, of straks misschien ook nog, is een moment van glorie, zij het dubbel telt,
zij het als drie keer telt. En diep in ons hart dragen we alles mee van alles wat
ons bezielt. We zijn allemaal kinderen van verschillende oorsprong, niettemin.
02/07/2008:
Net wanneer alles, werkelijk, bijna goed ging, ging net een klein detail mis;
niet dat het ergerlijk was, eerder bejammerlijk, maar hetgemoed daalde
procentueel, zoals de beklommen hellingen. Doch bleef alles tof, tof als de rest.
Ik wenste om een hemelsgeschenk, en mijn wensen werden verzegeld. Of zo.
03/07/2008:
Geen vijand dan een lichte drang huiswaarts, zonder dwang, maar een gericht
gezicht, een brein op 33 1/1 RPH, en mijn spieren op nul. Alles in zwart,
of een tint van grijs dat enige schoonheid weer kon geven, enig plezier in leven.
Een idee achterhaald en te idioot om voor te stellen aan een groep te groot.
04/07/2008:
Zoekend trachtend vindend naar een uitweg voor eender wat - emoties of
geen emoties - elk begrip dat mij bevrediging kan brengen, zonder dat
ik daar zelf moeite voor zou moeten doen. Misschien beland ik bij een geluid,
een piepend meisje, om de 45 seconden een baslijn, en een 1-2-3-4 introductie.
05/07/2008:
Bedankt aan allen die mij bijstonden, vooral diegenen in het verleden.
De tegenwoordigen zal ik later wel bedanken, als het daar tijd voor zal zijn.
Bedankt dat ik van u mocht houden en dat ik u mocht aanschouwen
alsof gij tot mijn eigenste zichtsveld behoorde. Bedankt om mooi te zijn.
06/07/2008:
En als er ooit iets gebeurde miste ik het wel, gij zijt er altijd bij geweest,
alsof ik ben verdrongen tot laatsterangsliefde. Ofschoon dat niet eens van toe-
passing is, van geen enkel belang. Als gij nu zou stoppen met liefhebben,
ik zou niets snappen, want ik had het voordien niet begrepen. Jammerlijk.
07/07/2008:
Soms is het onnodig om aanwezig te zijn, soms moet je niet wakker zijn
om te kunnen slapen. Een biologische klok werkt niet in mijn gebuurten
en de anatomische wekker is er niet. Zij is niet bepaald op mijn wekken gesteld.
Ik zou wenen maar ik vind geen klein hoekje en ik heb te veel penis daarvoor.
08/07/2008:
Alsof er niets is dat kan bezighouden of interesseren, iemand boeien, nee.
Schijnbaar vindt men niets meer dat echt er nog toe doet, wat men kan schelen.
Wat tegenwoordig evident is, is onze nutteloosheid, onze gedwongen no-life.
En men vindt niemand, niet iemand, die er iets aan wilt doen, niet voor ons.
09/07/2008:
Het leven lijkt mij gelijk aan een spel, en de liefde aan het decor, de achtergrond.
Ze is allesoverheersend en prominent, maar laat plaats voor jezelf, een chance.
En moest ik kunnen kiezen, ik koos het rechte pad. Misschien zijn er 1 of 2
bochtjes, naar links of rechts, maar het is vooral recht. En omgeven met kleur.
10/07/2008:
Je moet voortgaan alsof je moet zwemmen als een zalm, roze vanbinnen
en stoer vanbuiten, ook tegen de stroming in, zodat op het einde van de dag
nog steeds -of wederom- bent als op het aanbrekingspunt. Maar hoewel
je daar eindigt -of verder-, bij het eindpunt is alles toch anders dan anderen.
11/07/2008: FLEMISH EDITION
Vreemd hoe alles zo snel eindigt maar toch zo ver weg schijnt, lijkt, blijkt. Het
is voor mij niet meer of niet minder dan een goddelijk, een godinnelijk gedrag.
Een uitzicht dat zonder meer of minder zalig verklaard kon worden, en terecht.
Er is vlak voor mij een put waar in kan gevallen worden, misschien hoop ik goed.
12/07/2008:
Een valselijke start met een juist beginsel dat toch maar eens moet aanvangen.
Doch als ik toch een bijl erbij neerleg, of even stop met mijn gelederen
te belederen, en ze gewoon in hun stof laat groeien en rotten, dan
zal het ook voorgoed gedaan zijn, want dat is zowat alles nog, wat ik heb.
13/07/2008:
Noodzakelijk lichamelijk of misschien mentaal ook wat, alleszins aandacht
of affectie, en liefst effectief, zodat ik mijn zorgen kan kwijtspelen.
Ik draag ze niet over, ik verwijder ze in uw armen, als ik die tenminste heel, heel
even bij mij kan hebben. Zoniet bezorg ik me 2 keer zoveel, dankzij en voor jou.
14/07/2008:
Soms zegt iets mij iets, maar soms zegt het mij niets, en dan ben ik doelloos.
Functionabiliteit is best moeilijk als uw manier geen wijze is. Een moment
doorspekt met een vluchtige emotie van vreugde, dan een aangaand idee
van teneerslaging. Of het een goed idee is, daar heb ik geen idee van. Eerlijk.
15/07/2008:
Dit lijkt eindeloos, en zalig. Dubieus en vol weinig gezag in mijn macht loop ik
van links naar rechts tot ik op 39 graden oosterlengte blijf staan. Ik verval
binnen enkele jaren, dus laat ik maar alles liefhebben wat werd liefgehad.
Laat ik leven, samen met anderen, en laat ik niet meer tellen kunnen.
16/07/2008:
Ik ben hevig onderhevig aan een infinitesimale eindeloze repetitieve herhaling
die steeds maar weer zonder einde opnieuw voorkomt, terwijl ik stil en
zwijgend wacht op een cruciale baanbrekende belangrijke behandelde
actie die noch van mij, noch van jou komt, maar ons misschien samenbrengt.
17/07/2008:
En ge moet ook niet denken dat ik een idee heb, want mijn antwoord
-of de vraag?- zal niet affirmatief zijn. Het zal gedragen worden door
rode draden van negatieve gevoelens, maar het zal het allerminst zelf dragen.
En ge moet ook niet denken dat ik nadenk, want dat vergt te veel ratio.
18/07/2008:
Dit is de laatste vuurpijl die het nieuwe jaar aankondigde, de allerlaatste,
omstreeks kwart na 5 op een denkbeeldig 1 januari van een jaar dat nog
moet worden uitgevonden of bedacht. Ik hoop maar dat alles goedkomt,
dat hij ontploft en zal nazinderen als alles al is afgelopen, beëindigd is.
19/07/2008:
Ik zit aan het begin van het einde, en het einde is positief. Het aanknooppunt
zit vast aan mijn principe. Ik zit tot mijn armen toe verstrengeld
aan een actieve plant die een wakend oog verwacht, van beide kanten.
Ik ben blij, ik ben tevreden, ik voel mezelf vol geluk, en ik voel u ook.
20/07/2008:
Ik beleef een fijne, tedere maar zelfs ook leuke tijden in mijn lang verlangen.
Gedaan met rondlopen zonder haar, of hoofd, of hersenen zonder goesting.
Misschien moet ik nog eens enkele kilometers verzinnen die ik aankan,
en nog enkele uren fout interpreteren alsof het dagen en enkele minuten waren.
21/07/2008: BELGIAN EDITION
Alsof ik een trap trede per trede op en af moest lopen, wandelen, langlaufen
desnoods, waar men recht in het centrale midden een allesverhinderende paal
in mijn weg, zicht en zenuwstelsel geplant had. En ik laat mij wel afschrikken,
maar ik denk erover om dat los te laten. Ik denk daar lang over. Erg lang.
22/07/2008:
Ik word niet omringd, ik omring jou, maar gij hebt niets door, gij snapt niets,
hoewel ik helemaal rond u zit en gij rond mij, in zulk een constructie
waar Escher zijn jaloezie niet op zou tekenen kunnen, laat staan tonen.
Een kleine lege gang staat me in de weg naar een doos vol grootheid.
23/07/2008:
“Liever iets dan niks, maar soms ook liever niets.” Dat is mijn filosofie,
zo simpel als het leven, met dezen en genen, en afhankelijke componenten.
Ik zou graag alles willen doen, maar soms toch liever niets, niets denken,
niets weten, niets schrijven, niets laten, niets maken. Ik wil niets gedaan hebben.
24/07/2008:
Misschien is er helemaal niets te doen, of te behandelen in een straal van
een vijftiental kilometers die niks betekenen, uren vervoer die niet gelden.
Misschien duurt alles nogal lang, of veel te breed opdat het uitgerekt wordt.
Ik bezit die inzichten niet, maar de ideeën als beginsels spreken me wel aan.
25/07/2008:
Het meeste van de artikelen die klaarstaan in mijn nabijheid, het heeft effect,
zoals een natuurramp effect heeft, maar dan de omgekeerde versie.
Een weinig gebeurt in de omgeving, en meer, in het milieu, de banlieu
daarvan zelfs. Heel de wereld behoort mij -even- toe, en god zij dank.
26/07/2008:
Ik sta niet alleen op, ik word ook -net genoeg- wakker opdat ik zogenaamd
dagen en eventueel uren kan doorbrengen op krachten uit eigen bron.
En ik beklaag mezelf nog steeds mijn wedergeboorte, ook al was die
leuk en impulsief. Ooit ben ik een bloem, of misschien een plant.
27/07/2008:
Of dit bestond of zelfs maar heeft bestaan ligt niet binnen mijn kennis,
welke nochtans alleszins zeer uitgesproken, expliciet en een beetje
gebroken is. Tonen zijn verre van topografische wonderen van god,
het zijn des te meer noten in een overduidelijk anagram gegoten.
28/07/2008:
De rethoriek van het leven probeert me iets te zeggen, maar ik weet niet wat.
Stel dat ik affirmatief antwoord, en het draait anders uit, stel dat ik mezelf
om zeep help, omdat ik niet kuis genoeg ben, en stel dat wij gesloten zijn.
Ik denk dat iedereen alles kan weten, jammer genoeg, ik weet dat zelfs.
29/07/2008:
Niets is de bedoeling om te doen, het is de bedoeling te hebben, te bezitten.
En al lijkt niet alles zo verkrijgbaar, er zijn manieren, ongekend voor
mensen der aarde, om het onvatbarre te omvatten, alsof het een liefje was.
Maar het was de liefde. De transcendentie druipt er helemaal van af.
30/07/2008:
Ik vraag me weinig af, ik heb daar namelijk geen zin in noch tijd voor,
maar soms bedenk ik mijn geweten. Alle verdiensten zijn vlug vergeten,
maar elke enkele misstap brandt dagenlang (of avondlang) op mijn hoofd,
zo sterk dat het een ader zou doen springen, moest er een naald bij zijn.
31/07/2008:
Ik ben blij dat alles zo meevalt, want een tegenval doet je vaak teruggaan.
Ik wil geen gedeins van jewelste, ik wil, verlang, begeer een gematigd
pad, waarop ik niets dan vooruit ga, zelfs niet stil blijf, ik ga rechts en door.
Ge moogt mij tegenhouden, als het u lukt voor ik het zelf heb gedaan.
----------------------------------------------------------
01/07/2008:
Een enorm succes, een opvolging van gevolgen durft men wel eens te zeggen,
nu, of straks misschien ook nog, is een moment van glorie, zij het dubbel telt,
zij het als drie keer telt. En diep in ons hart dragen we alles mee van alles wat
ons bezielt. We zijn allemaal kinderen van verschillende oorsprong, niettemin.
02/07/2008:
Net wanneer alles, werkelijk, bijna goed ging, ging net een klein detail mis;
niet dat het ergerlijk was, eerder bejammerlijk, maar hetgemoed daalde
procentueel, zoals de beklommen hellingen. Doch bleef alles tof, tof als de rest.
Ik wenste om een hemelsgeschenk, en mijn wensen werden verzegeld. Of zo.
03/07/2008:
Geen vijand dan een lichte drang huiswaarts, zonder dwang, maar een gericht
gezicht, een brein op 33 1/1 RPH, en mijn spieren op nul. Alles in zwart,
of een tint van grijs dat enige schoonheid weer kon geven, enig plezier in leven.
Een idee achterhaald en te idioot om voor te stellen aan een groep te groot.
04/07/2008:
Zoekend trachtend vindend naar een uitweg voor eender wat - emoties of
geen emoties - elk begrip dat mij bevrediging kan brengen, zonder dat
ik daar zelf moeite voor zou moeten doen. Misschien beland ik bij een geluid,
een piepend meisje, om de 45 seconden een baslijn, en een 1-2-3-4 introductie.
05/07/2008:
Bedankt aan allen die mij bijstonden, vooral diegenen in het verleden.
De tegenwoordigen zal ik later wel bedanken, als het daar tijd voor zal zijn.
Bedankt dat ik van u mocht houden en dat ik u mocht aanschouwen
alsof gij tot mijn eigenste zichtsveld behoorde. Bedankt om mooi te zijn.
06/07/2008:
En als er ooit iets gebeurde miste ik het wel, gij zijt er altijd bij geweest,
alsof ik ben verdrongen tot laatsterangsliefde. Ofschoon dat niet eens van toe-
passing is, van geen enkel belang. Als gij nu zou stoppen met liefhebben,
ik zou niets snappen, want ik had het voordien niet begrepen. Jammerlijk.
07/07/2008:
Soms is het onnodig om aanwezig te zijn, soms moet je niet wakker zijn
om te kunnen slapen. Een biologische klok werkt niet in mijn gebuurten
en de anatomische wekker is er niet. Zij is niet bepaald op mijn wekken gesteld.
Ik zou wenen maar ik vind geen klein hoekje en ik heb te veel penis daarvoor.
08/07/2008:
Alsof er niets is dat kan bezighouden of interesseren, iemand boeien, nee.
Schijnbaar vindt men niets meer dat echt er nog toe doet, wat men kan schelen.
Wat tegenwoordig evident is, is onze nutteloosheid, onze gedwongen no-life.
En men vindt niemand, niet iemand, die er iets aan wilt doen, niet voor ons.
09/07/2008:
Het leven lijkt mij gelijk aan een spel, en de liefde aan het decor, de achtergrond.
Ze is allesoverheersend en prominent, maar laat plaats voor jezelf, een chance.
En moest ik kunnen kiezen, ik koos het rechte pad. Misschien zijn er 1 of 2
bochtjes, naar links of rechts, maar het is vooral recht. En omgeven met kleur.
10/07/2008:
Je moet voortgaan alsof je moet zwemmen als een zalm, roze vanbinnen
en stoer vanbuiten, ook tegen de stroming in, zodat op het einde van de dag
nog steeds -of wederom- bent als op het aanbrekingspunt. Maar hoewel
je daar eindigt -of verder-, bij het eindpunt is alles toch anders dan anderen.
11/07/2008: FLEMISH EDITION
Vreemd hoe alles zo snel eindigt maar toch zo ver weg schijnt, lijkt, blijkt. Het
is voor mij niet meer of niet minder dan een goddelijk, een godinnelijk gedrag.
Een uitzicht dat zonder meer of minder zalig verklaard kon worden, en terecht.
Er is vlak voor mij een put waar in kan gevallen worden, misschien hoop ik goed.
12/07/2008:
Een valselijke start met een juist beginsel dat toch maar eens moet aanvangen.
Doch als ik toch een bijl erbij neerleg, of even stop met mijn gelederen
te belederen, en ze gewoon in hun stof laat groeien en rotten, dan
zal het ook voorgoed gedaan zijn, want dat is zowat alles nog, wat ik heb.
13/07/2008:
Noodzakelijk lichamelijk of misschien mentaal ook wat, alleszins aandacht
of affectie, en liefst effectief, zodat ik mijn zorgen kan kwijtspelen.
Ik draag ze niet over, ik verwijder ze in uw armen, als ik die tenminste heel, heel
even bij mij kan hebben. Zoniet bezorg ik me 2 keer zoveel, dankzij en voor jou.
14/07/2008:
Soms zegt iets mij iets, maar soms zegt het mij niets, en dan ben ik doelloos.
Functionabiliteit is best moeilijk als uw manier geen wijze is. Een moment
doorspekt met een vluchtige emotie van vreugde, dan een aangaand idee
van teneerslaging. Of het een goed idee is, daar heb ik geen idee van. Eerlijk.
15/07/2008:
Dit lijkt eindeloos, en zalig. Dubieus en vol weinig gezag in mijn macht loop ik
van links naar rechts tot ik op 39 graden oosterlengte blijf staan. Ik verval
binnen enkele jaren, dus laat ik maar alles liefhebben wat werd liefgehad.
Laat ik leven, samen met anderen, en laat ik niet meer tellen kunnen.
16/07/2008:
Ik ben hevig onderhevig aan een infinitesimale eindeloze repetitieve herhaling
die steeds maar weer zonder einde opnieuw voorkomt, terwijl ik stil en
zwijgend wacht op een cruciale baanbrekende belangrijke behandelde
actie die noch van mij, noch van jou komt, maar ons misschien samenbrengt.
17/07/2008:
En ge moet ook niet denken dat ik een idee heb, want mijn antwoord
-of de vraag?- zal niet affirmatief zijn. Het zal gedragen worden door
rode draden van negatieve gevoelens, maar het zal het allerminst zelf dragen.
En ge moet ook niet denken dat ik nadenk, want dat vergt te veel ratio.
18/07/2008:
Dit is de laatste vuurpijl die het nieuwe jaar aankondigde, de allerlaatste,
omstreeks kwart na 5 op een denkbeeldig 1 januari van een jaar dat nog
moet worden uitgevonden of bedacht. Ik hoop maar dat alles goedkomt,
dat hij ontploft en zal nazinderen als alles al is afgelopen, beëindigd is.
19/07/2008:
Ik zit aan het begin van het einde, en het einde is positief. Het aanknooppunt
zit vast aan mijn principe. Ik zit tot mijn armen toe verstrengeld
aan een actieve plant die een wakend oog verwacht, van beide kanten.
Ik ben blij, ik ben tevreden, ik voel mezelf vol geluk, en ik voel u ook.
20/07/2008:
Ik beleef een fijne, tedere maar zelfs ook leuke tijden in mijn lang verlangen.
Gedaan met rondlopen zonder haar, of hoofd, of hersenen zonder goesting.
Misschien moet ik nog eens enkele kilometers verzinnen die ik aankan,
en nog enkele uren fout interpreteren alsof het dagen en enkele minuten waren.
21/07/2008: BELGIAN EDITION
Alsof ik een trap trede per trede op en af moest lopen, wandelen, langlaufen
desnoods, waar men recht in het centrale midden een allesverhinderende paal
in mijn weg, zicht en zenuwstelsel geplant had. En ik laat mij wel afschrikken,
maar ik denk erover om dat los te laten. Ik denk daar lang over. Erg lang.
22/07/2008:
Ik word niet omringd, ik omring jou, maar gij hebt niets door, gij snapt niets,
hoewel ik helemaal rond u zit en gij rond mij, in zulk een constructie
waar Escher zijn jaloezie niet op zou tekenen kunnen, laat staan tonen.
Een kleine lege gang staat me in de weg naar een doos vol grootheid.
23/07/2008:
“Liever iets dan niks, maar soms ook liever niets.” Dat is mijn filosofie,
zo simpel als het leven, met dezen en genen, en afhankelijke componenten.
Ik zou graag alles willen doen, maar soms toch liever niets, niets denken,
niets weten, niets schrijven, niets laten, niets maken. Ik wil niets gedaan hebben.
24/07/2008:
Misschien is er helemaal niets te doen, of te behandelen in een straal van
een vijftiental kilometers die niks betekenen, uren vervoer die niet gelden.
Misschien duurt alles nogal lang, of veel te breed opdat het uitgerekt wordt.
Ik bezit die inzichten niet, maar de ideeën als beginsels spreken me wel aan.
25/07/2008:
Het meeste van de artikelen die klaarstaan in mijn nabijheid, het heeft effect,
zoals een natuurramp effect heeft, maar dan de omgekeerde versie.
Een weinig gebeurt in de omgeving, en meer, in het milieu, de banlieu
daarvan zelfs. Heel de wereld behoort mij -even- toe, en god zij dank.
26/07/2008:
Ik sta niet alleen op, ik word ook -net genoeg- wakker opdat ik zogenaamd
dagen en eventueel uren kan doorbrengen op krachten uit eigen bron.
En ik beklaag mezelf nog steeds mijn wedergeboorte, ook al was die
leuk en impulsief. Ooit ben ik een bloem, of misschien een plant.
27/07/2008:
Of dit bestond of zelfs maar heeft bestaan ligt niet binnen mijn kennis,
welke nochtans alleszins zeer uitgesproken, expliciet en een beetje
gebroken is. Tonen zijn verre van topografische wonderen van god,
het zijn des te meer noten in een overduidelijk anagram gegoten.
28/07/2008:
De rethoriek van het leven probeert me iets te zeggen, maar ik weet niet wat.
Stel dat ik affirmatief antwoord, en het draait anders uit, stel dat ik mezelf
om zeep help, omdat ik niet kuis genoeg ben, en stel dat wij gesloten zijn.
Ik denk dat iedereen alles kan weten, jammer genoeg, ik weet dat zelfs.
29/07/2008:
Niets is de bedoeling om te doen, het is de bedoeling te hebben, te bezitten.
En al lijkt niet alles zo verkrijgbaar, er zijn manieren, ongekend voor
mensen der aarde, om het onvatbarre te omvatten, alsof het een liefje was.
Maar het was de liefde. De transcendentie druipt er helemaal van af.
30/07/2008:
Ik vraag me weinig af, ik heb daar namelijk geen zin in noch tijd voor,
maar soms bedenk ik mijn geweten. Alle verdiensten zijn vlug vergeten,
maar elke enkele misstap brandt dagenlang (of avondlang) op mijn hoofd,
zo sterk dat het een ader zou doen springen, moest er een naald bij zijn.
31/07/2008:
Ik ben blij dat alles zo meevalt, want een tegenval doet je vaak teruggaan.
Ik wil geen gedeins van jewelste, ik wil, verlang, begeer een gematigd
pad, waarop ik niets dan vooruit ga, zelfs niet stil blijf, ik ga rechts en door.
Ge moogt mij tegenhouden, als het u lukt voor ik het zelf heb gedaan.
30-06-2008
WHAT’S THIS EMOTION? - poetae dictis
NOTA: Juni, van 01/06/2008 tot 30/06/2008
----------------------------------------------------------
01/06/2008:
Wij zitten wij nergens op, noch onder, noch mee in. Ons alter ego neemt over
vanaf hier ergens en het deert me niet. Ik forceer ons lust, goesting en vrijheid
aan te houden. Wij houden vol omdat we moeten, opdat we verder kunnen doen.
Opdat niet alles verloren zou lijken. En niet alles zo banaal mogelijk verdween.
02/06/2008:
Opeens bijt ik ergens in, in iets zo fundamenteel groot dat ik niet kan missen,
maar ik bijt verkeerd. Mijn bijdrage blijft onopgemerkt, soms zelfs niet geapprecieerd
op momenten dat ik mij N.B. afvraag wie in gods naam -in zijn naam zelfs!-
deze mentaliteit opgang bracht, en waar het hele idee vandaan gekomen is.
03/06/2008:
Als een ballon die dringend leeggelaten moet worden, omdat hij reeds
rimpels vertoont van een ongekende en onvoorziene ouderdom, ons aller
bekend als de feromoniale vergankelijkheid, die men krampachtig probeert,
tracht, vergeefs, machteloos toekijkt hoe men deze passage niet kan verijdelen.
04/06/2008:
Halverwege stoppen en beginnen met één zoveelste af te werken, omdat
het moet. In de beginne was er niets, en dat is toch even zo gebleven, maar
wanneer Christus herrijst en ons in 2 rijen opdeelt, stap ik er gewoon uit, opdat
ik samen met soortgelijken een derde rij kan vormen, misschien dé differentiële.
05/06/2008:
Ik zet mijn eerlijkste beentje voor, en met het hoopvolste -tevergeefs tegelijk
ook het linkse- stap ik uit bed. Het draait voortaan om superlatieven, het liefst
het superlatiefst mogelijkst, zoals het nooitst iemand was. Moedig is de over-
treffende trap van hartig, de bepaling van gesteldheid met nuance van voorwaarde.
06/06/2008:
Mijn ontlading werd doorvoed met elektronen, maar ontdubbelt door een
eigen arsenaal protonen. Mijn stabiliteit viert zege, ik lach glim, ik ben tof.
Alles lijkt helderder achteraf, maar hetis toch niet zo. De illusie van het voorbije
neemt het over van de gedachte van het vermijdelijke heden, of misschien morgen.
07/06/2008:
Een vredig ochtendgloren day zichzelf tot wredige dageraad kroonde,
alsof het een spiegel was die mijn ziel telkens herhaalde, telkens wederbracht.
En ik naïef wachtte of gewacht heb tot er ieand langskwam, desnoods
enkel mentaal of psychisch. Alsof ik olifanten tot muggen maakte.
08/06/2008:
Misschien is alles -toch?- herleidbaar tot het niets. Misschien houdt alles,
waar dan ook, een afleidbaarbaar ontelbaar bestaan, levensloos of niet, vurig
of niet. We moeten sowieso opletten, voor alles wat ons niet in de weg staat,
omdat dat zich nog kan verplaatsen en vervormen tot hemelshoge hindernis.
09/06/2008:
Mijn eigen collectief moreel enerzijds triomferend over zijn eigen poëtisch
gelaagde geslaagde overwinning, anderzijds gebogen als een rups onder
kwesties buiten mijn bereik, het zoekt een uitweg, middenweg die ervoor kan
zorgen dat alles goed komt, rendabel voor mijn collectieve gemoedsgesteldheid.
10/06/2008:
Ik ben maar wachtende, aan ‘t wachten tot er iets groeit bij haar. Misschien
een gezond verstand met een telecommunatieve neiging richting mijn hart, misschien
een lichamelijke bijstand in het gedeelte tussen armen, buik en hoofd. Misschien
zelfs een liefde die zo groot wordt dat… Nee, hoogstwaarschijnlijk niet.
11/06/2008:
Zeg nooit iets tegen iemand want ze kunnen het op een nefaste manier
met een waarschijnlijke wijze gebruiken tegen jou, jullie, ook tegen ons.
Een minoriteit dient voor opstanden op te starten door op te staan, maar
in mijn lokaal blijft iedereen zitten, want niemand zegt nooit iets tegen iemand.
12/06/2008:
Het gebeurde nogal onverwachts, want werkelijk niets had men verwacht,
het was een doodlopende weg die leidde naar een eindig gegeven,
en men wilde zo graag stoppen. Een onmogelijkheid, zo blijkt, wanneer
men oppert dat iedereen toch hetzelfde is, gelijk en gelijkwaardig, en aardig.
13/06/2008:
Terug gekeerd naar binnen en op mezelf gedraaid bij haar verre aanblik,
verteerd en bezeten door een allerlei aan schokkende ingewanden, ik ga weg.
Ik durf amper terug te keren, uit schaamte en apartheid van de algemenen,
ik denk mezelf weg en zoek een poort, waarlangs ik niet binnen geraak. Ook goed.
14/06/2008:
Moeilijk is zijn ongelijk niet te ontkennen, want zijn rede brengt ons sowieso
en evidentmatig in conflict met onszelf, een broodnodige oorlog over wie zich
zal promineren. Over een affectie die noch beantwoord is noch ongeleverd wordt.
Heel dit bestaan, wee ons, gaat over pijn en grenzen die niemand meer kent.
15/06/2008:
Soms is het nodig -en plus: noodzakelijk zelfs en sterker- om wakker te worden,
ook al en zelfs al wordt het niet zo bevonden. Zich wekken door een toon,
een ensemble van tonen of een lumineuze omgeving, en u gelijkaardig
weer te bedde, te zetel of in uw eigen gevoelswaarden te leggen. Doch, kijk uit.
16/06/2008:
Ik word bevangen in ontvangenis, mijn water breekt en bevrijdt mij
hoogstwaarschijnlijk van een kind, een kind van kennis, klaarduidelijk.
Ik zie nog alles, ik hou van alles, mijn gedachten controleren mijn mond,
ze besturen de spieren. Ik kijk op en lach, zonder enige geldige geldende reden.
17/06/2008:
De vraag is ende zal blijven of we al dan niet nog een klein gevoeltje voor zin
voor smaak en voor bevalligheid hebben. Blijft ons nog een goesting over?
Ik vrees ervoor, want de keuze blijft als een vraagstuk voor mij, waarbij
de grafiek 2 nulpunten heeft, die allebei evenver van de as staande zijn.
18/06/2008:
Niet zozeer goed, verdrongen door gebreken aan tijdsbesef, ruimtegebreken
en landkaarten doen me niets meer. Minder goed, want teleurstelling heeft
mij in zijn hand terwijl ik in haar armen wil, men tezeer met mijn voeten speelt
en ik niets meer uit mijn zakken kan halen dan teneerslag en bijna verdriet.
19/06/2008:
Niets blijft over in mij na de slachting die ik hetzij amper, of misschien zelf niet
overleefd heb, omdat ze mij zozeer uitmergelde, vooral aan de geest.
Ik wenste een dier te zien, een dier met een gestreepte vacht, om welke reden
dan ook, en ik wenste dat ik kon zien en voelen hoe het voorbij ging gaan.
20/06/2008:
Ge zegt dat ik te veel denk en droom, dat ik eisen veel te hoog stel. Ik kan slechts
zoveel wensen, als mijn hart dat begeert, maar ik kan ook zoveel willen, zoveel
als mijn gevoel van mijn lichaam kan verdragen. En al antwoord ik niet,
noch met geest noch met beeld, ik ben toch in de buurt van u geweest.
21/06/2008: SUMMER EDITION
Iets brak en het was zowel mijn schuld als mijn bewustzijn, mijn waarde scheurde
over niets dan asfalt en steentjes in dat asfalt. En tegelijk bleef ik ademhalen,
met veel zuurstof, veel leven. Mijn gemoed ging erop vooruit, of misschien voorin.
En vooral was ik verward, ik kon niet meer tellen en ettiquette is mijn tas thee niet.
22/06/2008:
Gedane afvallige langs zijnde opvallende tot komende gevallene, zoals
een man beschreven door Rimbauds gewezenheid, zijn aanwezigheid,
zijn openlijke genialiteit en inzicht in ‘s mans kleine revolutie van het bestaan.
‘t is gedaan, zo kwam het over en zo bleek het ook, 6 uur en 10 mensen lang.
23/06/2008:
Alles is alles, en dat is veel in vergelijking met niets, iets dat mij vrijwel omgordt.
En zo stop ik de dynamica, ik ben reeds geioniseerd en reeds negatief geladen.
Ik vind niets meer, geen prijs om te prijzen, geen lover om te loven, geen eer of
niets eerder om te eren. Een spijtige zaak, wetende van onze gelaagde diversiteit.
24/06/2008:
Al het verlorene is geweten en gevreesd, maar op een andere manier is het
verliezend. Al de dingen die mij belangrijk lijken zijn een heel eind weg, soms
maar een halve toon, en als ze dichterbij komen, dan springt het kapot.
Niet uit frustratie, noch uit angst, gewoon omdat mijn voeten bespeelbaar zijn.
25/06/2008:
Ik heb niet gescoord en de vrees zit erin dat het op een laag niveau zal blijven,
geruchten gaan geen enkele ronde en mijn faam is beperkt tot mijn ego.
Waarom leef ik nog voor die mensen die er eigenlijk niet toe doen?
Mijn blik gericht, mijn hart gevuld, mijn brein ontspoord, mijn gedrag stoem.
26/06/2008:
Als ik ooit iets zou doen dat meer waard zal zijn dan welk ding dan ook,
of iets zou zien dat meer zegt dan welk woord dan ook, uit al de boeken,
beloof dan alstublieft mij te verzorgen, vertrouw mij uw zachtaardigheid toe,
gedenk mij dan alsof ik uw geliefde was en verkies de waarheid boven fictie.
27/06/2008:
Hoewel ik in vuur en vlam sta voor iemand als zij, als het ware zij zelf, toch
bevries ik door de liefde. Petrus hoefde niets te herhalen, men begreep het:
als wij de liefde niet hebben… Als zij de liefde niet heeft, ben ik niets.
Als ik de liefde niet heb, besta ik niet meer om ook maar te kunnen minnen.
28/06/2008:
Ik hoop op een gedenksteen voor mij, en niet enkel voor mij, ik hoop op een symbool
dat mij omvat en alle mensen aan wie ik mijn handen heb bevuild (of afgeveegd).
En één is groter dan de rest, een terechte gedachte. Ik wil een gedachte
aan mijn gedachten; een afbeelding van mijn inbeeldingen; een verhouding.
29/06/2008:
Het proces, bij correcte handeling absoluut niet overbodig, voert mij aan,
het behandelt mij, het probeert mij op te lossen, en erger, het dringt zich op.
Niets dan zien, drinken en bij mij hebben is mijn doel, met een lichte nadruk
op laatstgenoemde droombeeld, een zoals ze door Dalì niet werden gemaakt.
30/06/2008:
“Gedachtes zijn de shaduwen onzer bevoelingen, steeds duisterder, iets
minder vol en vooral eenvoudiger dan eerstgenoemden”. Nietzsche,
met een nagel en kop. Omdat niets ons geen route wijst, zelfs niet digitaal,
niets helpt ons, dan wijzelf en een beetje de inverse kracht van uw geliefde.
----------------------------------------------------------
01/06/2008:
Wij zitten wij nergens op, noch onder, noch mee in. Ons alter ego neemt over
vanaf hier ergens en het deert me niet. Ik forceer ons lust, goesting en vrijheid
aan te houden. Wij houden vol omdat we moeten, opdat we verder kunnen doen.
Opdat niet alles verloren zou lijken. En niet alles zo banaal mogelijk verdween.
02/06/2008:
Opeens bijt ik ergens in, in iets zo fundamenteel groot dat ik niet kan missen,
maar ik bijt verkeerd. Mijn bijdrage blijft onopgemerkt, soms zelfs niet geapprecieerd
op momenten dat ik mij N.B. afvraag wie in gods naam -in zijn naam zelfs!-
deze mentaliteit opgang bracht, en waar het hele idee vandaan gekomen is.
03/06/2008:
Als een ballon die dringend leeggelaten moet worden, omdat hij reeds
rimpels vertoont van een ongekende en onvoorziene ouderdom, ons aller
bekend als de feromoniale vergankelijkheid, die men krampachtig probeert,
tracht, vergeefs, machteloos toekijkt hoe men deze passage niet kan verijdelen.
04/06/2008:
Halverwege stoppen en beginnen met één zoveelste af te werken, omdat
het moet. In de beginne was er niets, en dat is toch even zo gebleven, maar
wanneer Christus herrijst en ons in 2 rijen opdeelt, stap ik er gewoon uit, opdat
ik samen met soortgelijken een derde rij kan vormen, misschien dé differentiële.
05/06/2008:
Ik zet mijn eerlijkste beentje voor, en met het hoopvolste -tevergeefs tegelijk
ook het linkse- stap ik uit bed. Het draait voortaan om superlatieven, het liefst
het superlatiefst mogelijkst, zoals het nooitst iemand was. Moedig is de over-
treffende trap van hartig, de bepaling van gesteldheid met nuance van voorwaarde.
06/06/2008:
Mijn ontlading werd doorvoed met elektronen, maar ontdubbelt door een
eigen arsenaal protonen. Mijn stabiliteit viert zege, ik lach glim, ik ben tof.
Alles lijkt helderder achteraf, maar hetis toch niet zo. De illusie van het voorbije
neemt het over van de gedachte van het vermijdelijke heden, of misschien morgen.
07/06/2008:
Een vredig ochtendgloren day zichzelf tot wredige dageraad kroonde,
alsof het een spiegel was die mijn ziel telkens herhaalde, telkens wederbracht.
En ik naïef wachtte of gewacht heb tot er ieand langskwam, desnoods
enkel mentaal of psychisch. Alsof ik olifanten tot muggen maakte.
08/06/2008:
Misschien is alles -toch?- herleidbaar tot het niets. Misschien houdt alles,
waar dan ook, een afleidbaarbaar ontelbaar bestaan, levensloos of niet, vurig
of niet. We moeten sowieso opletten, voor alles wat ons niet in de weg staat,
omdat dat zich nog kan verplaatsen en vervormen tot hemelshoge hindernis.
09/06/2008:
Mijn eigen collectief moreel enerzijds triomferend over zijn eigen poëtisch
gelaagde geslaagde overwinning, anderzijds gebogen als een rups onder
kwesties buiten mijn bereik, het zoekt een uitweg, middenweg die ervoor kan
zorgen dat alles goed komt, rendabel voor mijn collectieve gemoedsgesteldheid.
10/06/2008:
Ik ben maar wachtende, aan ‘t wachten tot er iets groeit bij haar. Misschien
een gezond verstand met een telecommunatieve neiging richting mijn hart, misschien
een lichamelijke bijstand in het gedeelte tussen armen, buik en hoofd. Misschien
zelfs een liefde die zo groot wordt dat… Nee, hoogstwaarschijnlijk niet.
11/06/2008:
Zeg nooit iets tegen iemand want ze kunnen het op een nefaste manier
met een waarschijnlijke wijze gebruiken tegen jou, jullie, ook tegen ons.
Een minoriteit dient voor opstanden op te starten door op te staan, maar
in mijn lokaal blijft iedereen zitten, want niemand zegt nooit iets tegen iemand.
12/06/2008:
Het gebeurde nogal onverwachts, want werkelijk niets had men verwacht,
het was een doodlopende weg die leidde naar een eindig gegeven,
en men wilde zo graag stoppen. Een onmogelijkheid, zo blijkt, wanneer
men oppert dat iedereen toch hetzelfde is, gelijk en gelijkwaardig, en aardig.
13/06/2008:
Terug gekeerd naar binnen en op mezelf gedraaid bij haar verre aanblik,
verteerd en bezeten door een allerlei aan schokkende ingewanden, ik ga weg.
Ik durf amper terug te keren, uit schaamte en apartheid van de algemenen,
ik denk mezelf weg en zoek een poort, waarlangs ik niet binnen geraak. Ook goed.
14/06/2008:
Moeilijk is zijn ongelijk niet te ontkennen, want zijn rede brengt ons sowieso
en evidentmatig in conflict met onszelf, een broodnodige oorlog over wie zich
zal promineren. Over een affectie die noch beantwoord is noch ongeleverd wordt.
Heel dit bestaan, wee ons, gaat over pijn en grenzen die niemand meer kent.
15/06/2008:
Soms is het nodig -en plus: noodzakelijk zelfs en sterker- om wakker te worden,
ook al en zelfs al wordt het niet zo bevonden. Zich wekken door een toon,
een ensemble van tonen of een lumineuze omgeving, en u gelijkaardig
weer te bedde, te zetel of in uw eigen gevoelswaarden te leggen. Doch, kijk uit.
16/06/2008:
Ik word bevangen in ontvangenis, mijn water breekt en bevrijdt mij
hoogstwaarschijnlijk van een kind, een kind van kennis, klaarduidelijk.
Ik zie nog alles, ik hou van alles, mijn gedachten controleren mijn mond,
ze besturen de spieren. Ik kijk op en lach, zonder enige geldige geldende reden.
17/06/2008:
De vraag is ende zal blijven of we al dan niet nog een klein gevoeltje voor zin
voor smaak en voor bevalligheid hebben. Blijft ons nog een goesting over?
Ik vrees ervoor, want de keuze blijft als een vraagstuk voor mij, waarbij
de grafiek 2 nulpunten heeft, die allebei evenver van de as staande zijn.
18/06/2008:
Niet zozeer goed, verdrongen door gebreken aan tijdsbesef, ruimtegebreken
en landkaarten doen me niets meer. Minder goed, want teleurstelling heeft
mij in zijn hand terwijl ik in haar armen wil, men tezeer met mijn voeten speelt
en ik niets meer uit mijn zakken kan halen dan teneerslag en bijna verdriet.
19/06/2008:
Niets blijft over in mij na de slachting die ik hetzij amper, of misschien zelf niet
overleefd heb, omdat ze mij zozeer uitmergelde, vooral aan de geest.
Ik wenste een dier te zien, een dier met een gestreepte vacht, om welke reden
dan ook, en ik wenste dat ik kon zien en voelen hoe het voorbij ging gaan.
20/06/2008:
Ge zegt dat ik te veel denk en droom, dat ik eisen veel te hoog stel. Ik kan slechts
zoveel wensen, als mijn hart dat begeert, maar ik kan ook zoveel willen, zoveel
als mijn gevoel van mijn lichaam kan verdragen. En al antwoord ik niet,
noch met geest noch met beeld, ik ben toch in de buurt van u geweest.
21/06/2008: SUMMER EDITION
Iets brak en het was zowel mijn schuld als mijn bewustzijn, mijn waarde scheurde
over niets dan asfalt en steentjes in dat asfalt. En tegelijk bleef ik ademhalen,
met veel zuurstof, veel leven. Mijn gemoed ging erop vooruit, of misschien voorin.
En vooral was ik verward, ik kon niet meer tellen en ettiquette is mijn tas thee niet.
22/06/2008:
Gedane afvallige langs zijnde opvallende tot komende gevallene, zoals
een man beschreven door Rimbauds gewezenheid, zijn aanwezigheid,
zijn openlijke genialiteit en inzicht in ‘s mans kleine revolutie van het bestaan.
‘t is gedaan, zo kwam het over en zo bleek het ook, 6 uur en 10 mensen lang.
23/06/2008:
Alles is alles, en dat is veel in vergelijking met niets, iets dat mij vrijwel omgordt.
En zo stop ik de dynamica, ik ben reeds geioniseerd en reeds negatief geladen.
Ik vind niets meer, geen prijs om te prijzen, geen lover om te loven, geen eer of
niets eerder om te eren. Een spijtige zaak, wetende van onze gelaagde diversiteit.
24/06/2008:
Al het verlorene is geweten en gevreesd, maar op een andere manier is het
verliezend. Al de dingen die mij belangrijk lijken zijn een heel eind weg, soms
maar een halve toon, en als ze dichterbij komen, dan springt het kapot.
Niet uit frustratie, noch uit angst, gewoon omdat mijn voeten bespeelbaar zijn.
25/06/2008:
Ik heb niet gescoord en de vrees zit erin dat het op een laag niveau zal blijven,
geruchten gaan geen enkele ronde en mijn faam is beperkt tot mijn ego.
Waarom leef ik nog voor die mensen die er eigenlijk niet toe doen?
Mijn blik gericht, mijn hart gevuld, mijn brein ontspoord, mijn gedrag stoem.
26/06/2008:
Als ik ooit iets zou doen dat meer waard zal zijn dan welk ding dan ook,
of iets zou zien dat meer zegt dan welk woord dan ook, uit al de boeken,
beloof dan alstublieft mij te verzorgen, vertrouw mij uw zachtaardigheid toe,
gedenk mij dan alsof ik uw geliefde was en verkies de waarheid boven fictie.
27/06/2008:
Hoewel ik in vuur en vlam sta voor iemand als zij, als het ware zij zelf, toch
bevries ik door de liefde. Petrus hoefde niets te herhalen, men begreep het:
als wij de liefde niet hebben… Als zij de liefde niet heeft, ben ik niets.
Als ik de liefde niet heb, besta ik niet meer om ook maar te kunnen minnen.
28/06/2008:
Ik hoop op een gedenksteen voor mij, en niet enkel voor mij, ik hoop op een symbool
dat mij omvat en alle mensen aan wie ik mijn handen heb bevuild (of afgeveegd).
En één is groter dan de rest, een terechte gedachte. Ik wil een gedachte
aan mijn gedachten; een afbeelding van mijn inbeeldingen; een verhouding.
29/06/2008:
Het proces, bij correcte handeling absoluut niet overbodig, voert mij aan,
het behandelt mij, het probeert mij op te lossen, en erger, het dringt zich op.
Niets dan zien, drinken en bij mij hebben is mijn doel, met een lichte nadruk
op laatstgenoemde droombeeld, een zoals ze door Dalì niet werden gemaakt.
30/06/2008:
“Gedachtes zijn de shaduwen onzer bevoelingen, steeds duisterder, iets
minder vol en vooral eenvoudiger dan eerstgenoemden”. Nietzsche,
met een nagel en kop. Omdat niets ons geen route wijst, zelfs niet digitaal,
niets helpt ons, dan wijzelf en een beetje de inverse kracht van uw geliefde.
01-06-2008
Texts de chansons à la mode de Karel Pt.II
Andrew Ain’t No Queer
Boys who love boys aren’t gay
Girls who kiss girls are okay
Nobody cares
‘cause they should explain themselves anyway
They’re wasted
They’re drunk
They’re just insanely plain outta their mind
OI! OI! OI!
They’re horny
They’re dumped
They’re about the best shot they will ever find
OI! OI! OI!
But Andrew is no queer!
Andrew is no queer!
Thank God!
----------------------------------------------------------
Over iemand die niet homo is. Genaamd Andrew.
The Nobodys-stijl, I guess.
----------------------------------------------------------
Why Don’t You Like Me, Damnit?
Girls they tend to like me
they always stand beside me.
But one of them’s acting strange
I think she’s trying to derange
me. I hope she’s ordinary
but in fact she’s more than any
girl I’ve ever met before.
She is what I fucking live for.
And IIIIIIIII
keep asking myself
whyyyyyyy.
Why don’t you like me, damnit?
Why don’t you like me?
Is it because I’m ugly?
Is it because I’m not your type?
Is it because you hate me?
Is it because I’m not alright?
Is it because I don’t know how to say “I love you” in 236 languages?
Because I don’t.
And that’s too bad.
She takes me to another
level but I don’t bother,
I figured out the reason
to why she is so freezing
cold. She just won’t like me,
but never will despise me
since I do nothing wrong
thinkin’ ‘bout her all night long.
And IIIIIIIII
keep asking myself
whyyyyyyy.
Why don’t you like me, damnit?
Why don’t you like me?
Is it because I’m no fun?
Is it because I’m just a slob?
Is it because I’m undone?
Is it because I just don’t stop?
Is it because I don’t know which ingredients are in your favourite pasta dish?
Because I don’t.
And I don’t care.
I just think
you should be mine.
That’s why.
----------------------------------------------------------
Over Lien, en haar oninteresse in mij. Damn it.
Denk er iets alla The Movielife bij of zo.
Boys who love boys aren’t gay
Girls who kiss girls are okay
Nobody cares
‘cause they should explain themselves anyway
They’re wasted
They’re drunk
They’re just insanely plain outta their mind
OI! OI! OI!
They’re horny
They’re dumped
They’re about the best shot they will ever find
OI! OI! OI!
But Andrew is no queer!
Andrew is no queer!
Thank God!
----------------------------------------------------------
Over iemand die niet homo is. Genaamd Andrew.
The Nobodys-stijl, I guess.
----------------------------------------------------------
Why Don’t You Like Me, Damnit?
Girls they tend to like me
they always stand beside me.
But one of them’s acting strange
I think she’s trying to derange
me. I hope she’s ordinary
but in fact she’s more than any
girl I’ve ever met before.
She is what I fucking live for.
And IIIIIIIII
keep asking myself
whyyyyyyy.
Why don’t you like me, damnit?
Why don’t you like me?
Is it because I’m ugly?
Is it because I’m not your type?
Is it because you hate me?
Is it because I’m not alright?
Is it because I don’t know how to say “I love you” in 236 languages?
Because I don’t.
And that’s too bad.
She takes me to another
level but I don’t bother,
I figured out the reason
to why she is so freezing
cold. She just won’t like me,
but never will despise me
since I do nothing wrong
thinkin’ ‘bout her all night long.
And IIIIIIIII
keep asking myself
whyyyyyyy.
Why don’t you like me, damnit?
Why don’t you like me?
Is it because I’m no fun?
Is it because I’m just a slob?
Is it because I’m undone?
Is it because I just don’t stop?
Is it because I don’t know which ingredients are in your favourite pasta dish?
Because I don’t.
And I don’t care.
I just think
you should be mine.
That’s why.
----------------------------------------------------------
Over Lien, en haar oninteresse in mij. Damn it.
Denk er iets alla The Movielife bij of zo.
Abonneren op:
Posts (Atom)
